Norka to niewielki, smukły drapieżnik z rodziny łasicowatych, żyjący nad rzekami i jeziorami. Doskonale pływa, dlatego poluje zarówno na lądzie, jak i pod wodą.

Łapie ryby, żaby, gryzonie i ptaki. Gęste, tłuste futro chroni ją przed zimnem wody, a niewielkie błony między palcami pomagają sprawnie płynąć.

Futro norki jest jednolicie ciemnobrunatne, niemal czekoladowe, i wyjątkowo gęste — włos okrywowy jest natłuszczony, a podszycie tak zbite, że woda nie dociera do skóry. Ciało jest wydłużone, nogi krótkie, a ogon puszysty i lekko zwężający się ku końcowi.

Na brodzie widnieje biała plamka i to właśnie ona bywa rozstrzygająca. U norki amerykańskiej biel obejmuje wyłącznie dolną wargę i brodę, natomiast u norki europejskiej wyraźnie zachodzi także na wargę górną, tworząc jasną obwódkę wokół całego pyska.

Poza samą norką europejską najczęściej myli się ją z tchórzem, który bywa podobnej wielkości. Tchórz ma jednak prześwitujące spod ciemnych włosów żółte podszycie oraz wyraźną ciemną maskę na pysku, a jego futro nie jest jednolicie brunatne.

Bywa też brana za młodą wydrę, bo obie pływają i mają podobne ubarwienie. Wydra jest jednak wielokrotnie większa, ma szeroki, spłaszczony ogon zwężający się ku końcowi i jasne gardło, a przy pływaniu widać nad wodą przede wszystkim jej szeroką, płaską głowę.

Norka amerykańska trafiła do Europy na fermy futrzarskie, skąd część zwierząt uciekła, a część została wypuszczona. W naturze okazała się większa i bardziej zaradna od miejscowej norki europejskiej i skutecznie ją wyparła. Norka europejska należy dziś do najrzadszych ssaków kontynentu.

Nad polskimi jeziorami i rozlewiskami norka amerykańska stała się poważnym problemem dla ptaków wodnych. Potrafi wybrać jaja i pisklęta z całej kolonii gniazdującej na wyspie, do której lis czy pies nie dopłynie. Straty bywają tak duże, że na niektórych rezerwatach prowadzi się jej odławianie.

Sama norka nie jest oczywiście niczemu winna — została przywieziona przez ludzi i robi to, do czego jest przystosowana. Skuteczne okazuje się zabezpieczanie ferm, odławianie zwierząt na najcenniejszych przyrodniczo obszarach oraz odtwarzanie miejsc lęgowych ptaków tam, gdzie drapieżnik nie dotrze.