Niedźwiedź wargacz to kudłaty mieszkaniec lasów południowej Azji. Ma długie pazury, którymi rozkopuje twarde kopce termitów i mrówek.

Do jedzenia zabiera się w niezwykły sposób — wydłuża wargi w rurkę i z głośnym mlaskaniem wciąga owady prosto do pyska. Potrafi przy tym zamknąć nozdrza, żeby nic mu tam nie wpadło.

Futro wargacza jest czarne, długie i wyjątkowo kudłate, a na karku i barkach tworzy prawdziwą grzywę sterczącą we wszystkie strony. Na piersi nosi jasny znak w kształcie litery V albo Y, dobrze widoczny, gdy zwierzę stanie na tylnych łapach.

Pysk jest długi, jasnoszary i zakończony ruchliwymi, mięsistymi wargami, które zwierzę potrafi wyciągnąć daleko do przodu. Pazury są bardzo długie, jasne i mocno zakrzywione — przystosowane do rozrywania twardych, wysuszonych na słońcu kopców termitów.

Jasny znak na piersi nosi też niedźwiedź himalajski, ale u niego jest to szeroka, wyraźna litera V na gładkim, krótkim futrze. Wargacz jest kudłaty, ma dłuższy i jaśniejszy pysk oraz znacznie dłuższe pazury, a jego znak bywa niewyraźny i rozmyty.

Angielska nazwa tego zwierzęcia znaczy dosłownie niedźwiedź leniwiec i wzięła się z pomyłki. Pierwsi europejscy przyrodnicy, którzy zobaczyli jego długie pazury i zwisające futro, uznali, że mają do czynienia z krewnym leniwca, i dopiero później zorientowali się, że to niedźwiedź.

Przez stulecia wargacze były w Indiach chwytane jako młode i szkolone na tańczące niedźwiedzie. Zwierzętom przekłuwano pysk, przeciągano sznur i prowadzono je od wsi do wsi. Proceder zdelegalizowano, a ostatnie tak trzymane zwierzęta odebrano właścicielom i przeniesiono do ośrodków, w których dożywają w spokoju.

Wargacz uchodzi w Indiach za jedno z niebezpieczniejszych dla ludzi zwierząt, choć wcale ich nie szuka. Ma słaby wzrok i słuch przytłumiony przez własne głośne żerowanie, więc łatwo go zaskoczyć z bliska, a zaskoczony broni się gwałtownie, stając na tylnych łapach.