Niedźwiedź polarny to olbrzym lodowej Arktyki, doskonale przystosowany do mrozu. Gruba warstwa tłuszczu i gęste futro chronią go nawet w najostrzejszą zimę.

Większość czasu spędza na morskim lodzie, polując na foki. Świetnie pływa, a jego futro tylko wygląda na białe — każdy włos jest przezroczysty i przepuszcza ciepło słońca do ciemnej skóry.

Sylwetka niedźwiedzia polarnego jest wyraźnie wydłużona: ma długą, ruchliwą szyję i wąską, spłaszczoną głowę o prostym profilu. Uszy są małe i zaokrąglone, a pysk krótki. Wszystko to ogranicza powierzchnię, przez którą ucieka ciepło, a jednocześnie pozwala wsuwać głowę w otwory w lodzie.

Łapy są ogromne i szerokie, jak rakiety śnieżne rozkładające ciężar zwierzęcia na cienkim lodzie. Ich spody porastają włosy, a poduszki pokrywają drobne brodawki dające przyczepność na gładkiej powierzchni. Nos, wargi i skóra pod futrem są czarne.

Z niedźwiedziem brunatnym łączy go tylko rozmiar. Brunatny ma nad łopatkami wyraźny garb z mięśni, wklęsły profil pyska i krótszą szyję, a jego pazury są długie i przystosowane do kopania. Niedźwiedź polarny garbu nie ma, a jego profil jest prosty niemal od nosa po kark.

Oba gatunki są jednak na tyle blisko spokrewnione, że mogą mieć wspólne potomstwo. Takie mieszańce zdarzają się na wolności w Arktyce, gdzie zasięgi obu zwierząt zaczęły się nakładać, i wyglądają pośrednio: mają kremowe futro, ale garb i dłuższy pysk po ojcu brunatnym.

Niedźwiedź polarny poluje z lodu, więc jego los zależy od tego, jak długo utrzymuje się pokrywa lodowa. Gdy lód znika wcześniej i wraca później, zwierzęta spędzają więcej czasu na lądzie bez dostępu do fok. To dziś główne zagrożenie dla gatunku.

Głodne niedźwiedzie zaglądają wtedy do osad i na wysypiska. W kanadyjskim Churchill działa z tego powodu areszt dla niedźwiedzi: zwierzęta podchodzące do miasta są usypiane, przetrzymywane i wywożone dalej na północ, zamiast być zabijane. Mieszkańcy nie zamykają też samochodów, żeby dało się do nich wskoczyć w razie spotkania.