Niedźwiedź brunatny

Niedźwiedzie brunatne prowadzą samotny tryb życia, a każdy ma swój duży teren. Wiosną jedzą trawy i zioła, latem jagody, owady i miód, a jesienią orzechy buku i żołędzie, żeby zgromadzić tłuszcz na zimę.

Zimę spędzają w gawrze — jaskini, wykrocie albo wykopanej jamie. W tym czasie nie jedzą i nie piją. Niedźwiedzica rodzi w gawrze zwykle 1–3 malutkie, ślepe młode, które przez wiele miesięcy ssą mleko i uczą się wszystkiego od matki.

Niedźwiedź brunatny ma masywne ciało, dużą głowę z małymi, okrągłymi uszami, krótki ogon i potężne łapy z długimi, nieschowanymi pazurami. Nad łopatkami ma wyraźny garb z mięśni, które pomagają mu kopać.

Futro jest gęste, zwykle brązowe — od jasnego, złotawego po prawie czarne. Stojąc na tylnych łapach, duży samiec może mieć ponad 2 metry wysokości.

Baribal, niedźwiedź czarny z Ameryki, jest mniejszy, nie ma garbu i ma bardziej spiczaste uszy. Grizzly to podgatunek niedźwiedzia brunatnego z Ameryki Północnej.

Niedźwiedź polarny jest biały, ma dłuższą szyję i mniejszą głowę, a żyje w Arktyce.

W Polsce niedźwiedź brunatny jest pod ścisłą ochroną. Żyje ich kilkaset, głównie w Bieszczadach. Czasem podchodzą do domów i śmietników, szukając łatwego jedzenia — dlatego w górach nie wolno zostawiać resztek ani karmić dzikich zwierząt.

Spotkanego niedźwiedzia nie wolno zaczepiać ani uciekać przed nim biegiem. Trzeba spokojnie, powoli się wycofać i dać mu drogę. Na szlakach warto rozmawiać na głos, żeby niedźwiedź wiedział o ludziach z daleka.