Manul jest mniej więcej wielkości kota domowego, ale przez gęste futro wygląda na znacznie większego i bardziej krępego. To futro chroni go przed mrozem — mieszka bowiem w jednych z najzimniejszych, najbardziej wietrznych okolic świata.

Poluje samotnie, głównie o zmierzchu, na gryzonie i małe ssaki. W razie zagrożenia przywiera do ziemi albo chowa się w skalnej szczelinie, a jego szare, cętkowane futro świetnie go maskuje wśród kamieni.

Pysk manula jest płaski i szeroki, a oczy osadzone nisko i blisko siebie, przez co wyraz jego twarzy wydaje się stale nachmurzony. Uszy są małe, zaokrąglone i umieszczone nietypowo nisko, po bokach głowy, a nie na jej czubku.

Źrenice manula pozostają okrągłe nawet w pełnym świetle — wśród małych kotów to rzadkość, bo większość z nich zwęża je w pionową szparę. Futro jest jasnoszare z rdzawym nalotem, a na czole widać drobne czarne kropki i ciemne kreski biegnące od kącików oczu.

Zdjęcia manula bywają podpisywane jako kot perski, bo obu tak samo spłaszcza pysk gęste futro. Kot perski jest jednak zwierzęciem domowym, ma znacznie krótszy nos wyhodowany przez ludzi i nie ma ani czarnych obrączek na ogonie, ani nisko osadzonych uszu.

Wśród dzikich kotów najbliżej mu wyglądem do żbika, ale żbik jest wyraźnie większy, ma wysoko osadzone uszy i pysk normalnej długości. Sam manul, mimo tęgiego wyglądu, jest zaledwie wielkości kota domowego — reszta to futro.

Manul stał się bohaterem internetu i to prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalny mały dziki kot świata. Sława ta niewiele mu pomaga: żyje na rozległych stepach Azji Środkowej, gdzie znika razem z norami świstaków, w których się chroni, i cierpi na skutek trucia gryzoni.

Jest też jednym z trudniejszych zwierząt do utrzymania w ogrodach zoologicznych. Młode manule bywają wyjątkowo wrażliwe na choroby, na które koty żyjące w chłodnym, suchym stepie nie miały okazji się uodpornić. Hodowla wymaga przez to wyjątkowej ostrożności.