Lis rudy to zwinny, sprytny drapieżnik spotykany w lasach, na polach, a nawet na obrzeżach miast. Ma znakomity słuch i węch, którymi tropi myszy i norniki.

Poluje głównie o zmierzchu i nocą, a w dzień odpoczywa w norze. Zjada, co akurat znajdzie — gryzonie, owady, owoce — dlatego świetnie radzi sobie w bardzo różnych miejscach.

Lis rudy ma wierzch ciała rdzawy, spód i gardło białe, a nogi jakby wsunięte w czarne pończochy. Tylna strona uszu również jest czarna. Sylwetka jest niska i wydłużona, a pysk wąski i spiczasty — zupełnie inny niż szeroka głowa psa podobnej wielkości.

Znakiem rozpoznawczym jest biały koniuszek ogona, obecny niezależnie od tego, jak ciemne jest reszta futra. Lis ma też źrenice zwężające się w pionową szparę, jak u kota — wśród psowatych to rzadkość i jeden z powodów, dla których bywa nazywany kotem wśród psów.

Ubarwienie lisa bywa zaskakująco zmienne. Osobniki czarnobrunatne i srebrzyste, znane z ferm futrzarskich, to ten sam gatunek co zwykły ryży lis, a nie żadna odrębna odmiana. W każdym przypadku pozostaje jednak biały koniuszek ogona i to on rozstrzyga.

Bywa mylony z jenotem, który również kręci się nocą po lesie i ma podobną wielkość. Jenot jest jednak przysadzisty, szarobury, ma krótkie nogi, puszyste bokobrody i ciemną maskę na pysku, a jego ogon jest krótki i bez białej końcówki. Młodego wilka odróżnia z kolei wzrost i wysoko osadzone nogi.

Lis nauczył się żyć w miastach i dziś widuje się go na osiedlach, działkach i cmentarzach. Radzi sobie tam dobrze, bo je niemal wszystko i nie potrzebuje dużej przestrzeni. Nie należy go dokarmiać: lis, który skojarzy ludzi z jedzeniem, traci ostrożność i zaczyna wchodzić w kłopoty.

Lisy były w Europie głównym gatunkiem roznoszącym wściekliznę. Odwrócono to szczepieniem zwierząt przez przynęty z dawką szczepionki, rozrzucane z samolotów nad lasami. Akcje prowadzone są od lat także w Polsce i to dzięki nim wścieklizna u dzikich zwierząt przestała być u nas powszechna.