Lis stepowy, zwany korsakiem, to niewielki lis otwartych stepów Azji. Jasne futro pomaga mu wtopić się w suchą trawę i piaszczysty grunt.

Poluje głównie nocą, a dzień przesypia w norze pod ziemią. W czasie mroźnych zim korsaki wędrują na południe w poszukiwaniu łatwiejszego pożywienia.

Korsak ma futro jasne, płowoszare z rudawym nalotem, zimą wyraźnie gęstsze i jaśniejsze, niemal siwe. Sylwetka jest zwarta, na krótszych nogach niż u lisa rudego, a pysk krótszy i szerszy, przez co głowa wygląda na bardziej okrągłą.

Uszy są duże, szerokie u nasady i spiczaste. Ogon jest puszysty i zakończony ciemno — to jedna z najprostszych cech odróżniających korsaka od lisa rudego, który ma koniuszek ogona biały. Charakterystyczna jest też biała broda i wargi odcinające się od płowego pyska.

Lis rudy jest wyraźnie większy, wyższy, ma dłuższy pysk i biały koniec ogona. Tam, gdzie zasięgi obu gatunków się nakładają, lis rudy zwykle wypiera korsaka z lepszych terenów, korzystając z bliskości ludzkich osad i odpadków.

Bywa też mylony z tchórzem stepowym, który ma podobnie jasne ubarwienie i zajmuje te same siedliska. Tchórz ma jednak ciało wyraźnie wydłużone i niskie, bardzo krótkie nogi i ciemną maskę na pysku — sylwetkę łasicy, a nie psa.

Korsak niemal nie pije. Wodę czerpie z ciał zjadanych gryzoni i owadów, dzięki czemu przetrwa na stepie, gdzie źródeł bywa bardzo mało. Nie kopie zresztą własnych nor, jeśli może uniknąć wysiłku — zajmuje korytarze wykopane przez świstaki, susły i borsuki.

W przeciwieństwie do większości lisów korsak zimą wędruje. Gdy step pokryje głęboki albo zbity śnieg, przez który nie da się dokopać do gryzoni, zwierzęta przesuwają się setki kilometrów na południe. Wiosną wracają na dawne terytoria.

Był i bywa nadal łowiony dla futra, a lokalnie także truty przy okazji zwalczania gryzoni. Największym zagrożeniem jest jednak zaorywanie stepów i wypalanie traw, które niszczy kolonie gryzoni stanowiących jego pokarm oraz nory dające schronienie.