Lis preriowy to jeden z najmniejszych lisów Ameryki Północnej, żyjący na otwartych, trawiastych równinach. Chroni się w norach, do których ucieka przed drapieżnikami.

Poluje nocą na gryzonie, owady i króliki. Był kiedyś rzadki, ale dzięki ochronie i przywracaniu go na dawne tereny znów pojawia się na preriach.

Lis preriowy jest bardzo drobny — nieduży nawet jak na lisa — i ma sylwetkę wyraźnie zwartą: krótkie nogi, niewielką głowę i stosunkowo duży, puszysty ogon. Futro jest płowoszare z rudawym nalotem na bokach i nogach, a spód ciała kremowy.

Po obu stronach pyska, przy kącikach oczu, widnieją ciemne plamy, a koniec ogona jest czarny — to najprostsza cecha rozpoznawcza. Uszy są duże i sterczące, choć nie tak wielkie jak u lisów pustynnych, i pomagają oddawać ciepło oraz wychwytywać ruch gryzoni w trawie.

Najbliższym krewnym jest lis karłowaty z pustyń południowego zachodu, do złudzenia podobny. Ma jednak proporcjonalnie większe uszy, dłuższy ogon i węższy pysk. Na terenach, gdzie oba lisy się spotykają, krzyżują się ze sobą i granica między nimi jest płynna.

Znacznie łatwiej odróżnić go od lisa rudego, który jest wyraźnie większy, wyższy i ma biały, a nie czarny koniuszek ogona. Lis rudy wypiera zresztą lisa preriowego z części dawnego zasięgu, korzystając z bliskości ludzkich osad.

Lis preriowy niemal zniknął z prerii Ameryki Północnej w pierwszej połowie XX wieku. Nie był celowo tępiony — ginął przy okazji, zjadając zatrute przynęty rozkładane na kojoty i wilki oraz wpadając w zastawione na nie pułapki. Do tego doszło zaoranie prerii pod uprawy.

Odbudowa gatunku opiera się na wypuszczaniu zwierząt z hodowli oraz przenoszeniu ich z terenów, gdzie przetrwały. Program prowadzony wspólnie przez kilka stanów, prowincji Kanady i rdzenne narody przywrócił lisa preriowego na obszary, z których zniknął na dziesięciolecia.

Zwierzę jest przy tym całkowicie niegroźne i pożyteczne — poluje na gryzonie i owady na polach. Największym problemem pozostaje dla niego brak nor. Lis preriowy potrzebuje ich przez cały rok, także latem, i chętnie korzysta z korytarzy wykopanych przez pieski preriowe oraz borsuki.