Lis pampasowy to wszystkożerny drapieżnik otwartych równin Ameryki Południowej. Poluje na drobne zwierzęta, ale chętnie zjada też owoce i owady.

Jest samotnikiem i najbardziej aktywny o zmierzchu i nocą. Gdy poczuje się zagrożony, potrafi zastygnąć w bezruchu, żeby nie zwrócić na siebie uwagi.

Lis pampasowy ma futro szare z rudawym nalotem na głowie, uszach i nogach oraz jasny, kremowy spód ciała. Wzdłuż grzbietu i po wierzchu ogona biegnie ciemny pas, a na tylnych nogach widnieje charakterystyczna czarna plama.

Sylwetka jest wyraźnie masywniejsza niż u lisa rudego: nogi krótsze, pysk szerszy, a głowa większa w stosunku do ciała. Ogon jest gruby i puszysty, zakończony ciemno, i zwierzę nosi go zwykle nisko, prawie przy ziemi.

Psowate Ameryki Południowej tworzą osobną gałąź i tylko z wyglądu przypominają lisy Starego Świata. Sam lis pampasowy ma kilku bardzo podobnych krewniaków, w tym lisa andyjskiego, który jest większy i ma wyraźniej rude nogi, oraz mniejszego lisa szarego z południa kontynentu.

Wśród nich najbardziej odstaje wilk grzywiasty — również nie jest wilkiem i również należy do tej samej gałęzi, ale ma nogi tak długie, że pomylenie go z pozostałymi jest niemożliwe.

Nazwa lis jest w Ameryce Południowej myląca. Tamtejsze psowate wyodrębniły się bardzo dawno i nie są bliskimi krewnymi lisa rudego ani polarnego — podobieństwo wynikło z podobnego trybu życia, a nie ze wspólnego pochodzenia. Naukowcy nazywają je czasem zorros, od hiszpańskiego słowa oznaczającego lisa.

Lis pampasowy jest w wielu rejonach zabijany jako domniemany sprawca strat wśród jagniąt. Badania jego pokarmu pokazują natomiast, że opiera się on głównie na gryzoniach, ptakach, owadach i owocach, a mięso owiec pojawia się przede wszystkim jako padlina.

Był i bywa nadal łowiony dla futra, a lokalnie prowadzono na niego zorganizowane polowania z nagrodami. Mimo to gatunek radzi sobie stosunkowo dobrze, bo jest wszystkożerny i przystosowuje się do krajobrazu rolniczego lepiej niż wyspecjalizowane drapieżniki.