Fenek to maleńki lis pustyń Afryki Północnej o wielkich, sterczących uszach. Uszy nie tylko wyłapują najcichsze dźwięki, ale też oddają ciepło, dzięki czemu zwierzę się nie przegrzewa.

Dzień fenek przesypia w chłodnej norze, a poluje nocą na owady i drobne zwierzęta. Jest świetnie przystosowany do upałów — potrafi długo obywać się bez picia.

Fenek jest najmniejszym przedstawicielem psowatych i przy uszach zajmujących sporą część sylwetki wygląda niemal jak zabawka. Futro ma barwę piasku, na spodzie ciała przechodzącą w kremową, a oczy duże i ciemne, przystosowane do nocnego trybu życia.

Ogon jest puszysty, tej samej piaskowej barwy, ale zakończony ciemnym koniuszkiem. Spody łap porasta gęste futro, które zakrywa poduszki niemal całkowicie. Dzięki temu zwierzę może stąpać po rozgrzanym piasku i nie zapada się w nim tak, jak zapadałoby na gołych stopach.

Fenka najłatwiej pomylić z innymi drobnymi lisami pustynnymi, na przykład z lisem bladym z Sahelu. Rozstrzygają uszy — u żadnego innego psowatego nie są tak duże w stosunku do głowy — oraz rozmiar: fenek jest wyraźnie mniejszy od wszystkich swoich pustynnych krewniaków.

Zdjęcia fenka bywają też podpisywane jako młode lisa rudego. Młody lis rudy ma jednak proporcjonalnie mniejsze uszy, ciemniejsze futro i biały, a nie ciemny koniuszek ogona, no i szybko wyrasta na zwierzę kilkakrotnie większe od dorosłego fenka.

Fenek bywa sprzedawany jako egzotyczne zwierzę domowe i to najczęstszy powód, dla którego trafia w ręce ludzi. Nie jest jednak zwierzęciem udomowionym: jest aktywny nocą, głośny, kopie wszystko, do czego się dobierze, i ma potrzeby, których w mieszkaniu nie da się zaspokoić.

Bywa też chwytany na miejscu i pokazywany turystom za opłatą. W Tunezji fenek uchodzi za zwierzę narodowe i pojawia się w symbolice kraju, co nie chroni go przed odławianiem. Najlepszym wsparciem dla gatunku jest niekupowanie go i nierobienie sobie z nim zdjęć na ulicy.