Lis długouchy

Lis długouchy to niezwykły mieszkaniec sawann Afryki. Jego ogromne uszy działają jak czułe anteny — wyłapują szmer owadów kryjących się w ziemi.

Największym przysmakiem są dla niego termity i inne owady, które wykopuje z gruntu. Żyje w małych rodzinnych grupach i trzyma się blisko swoich bliskich.

Uszy lisa długouchego są tak duże, że dominują całą sylwetkę — szerokie, zaokrąglone i pokryte od wewnątrz jasnym futrem. Sama głowa jest przy nich mała, o spiczastym pysku i wysoko osadzonych oczach otoczonych ciemną maską.

Futro jest płowoszare, jakby przyprószone, a nogi, obrzeża uszu i koniec ogona czarne. Ogon jest bardzo puszysty, z ciemnym pasem biegnącym po wierzchu. Ciało jest drobne, na krótkich nogach, przez co zwierzę wygląda przy uszach na jeszcze mniejsze, niż jest w rzeczywistości.

Lis przylądkowy, z którym dzieli sawanny południowej Afryki, ma uszy wyraźnie mniejsze i spiczaste, srebrzysty grzbiet oraz rude boki. Nie ma też czarnej maski na pysku ani czarnych nóg, które u lisa długouchego rzucają się w oczy.

Wielkością i uszami przypomina fenka, ale to zwierzęta z przeciwnych krańców Afryki i z różnych rodzajów. Fenek jest piaskowy, bez czerni na nogach i maski na pysku, i żyje na pustyni, a nie na trawiastej sawannie.

Lis długouchy jest wśród psowatych ewenementem: ma więcej zębów niż jakikolwiek inny ssak łożyskowy o typowej budowie, bo dorobił się dodatkowych zębów trzonowych. Są one drobne, ostre i przystosowane do błyskawicznego rozgryzania pancerzyków owadów, a nie do cięcia mięsa.

Do tego dochodzi wyjątkowa budowa żuchwy z wyrostkiem, do którego przyczepia się mięsień otwierający pysk. Dzięki niemu zwierzę może żuć bardzo szybko — a przy jadłospisie złożonym z drobnych owadów liczy się właśnie tempo, a nie siła.

Dla ludzi lis długouchy jest zwierzęciem wyłącznie pożytecznym: zjadając ogromne liczby termitów, ogranicza szkody na pastwiskach. Mimo to bywa zabijany razem z innymi drapieżnikami podczas akcji wymierzonych w szakale, choć nie tyka zwierząt gospodarskich.