Lis afgański, zwany też lisem Blanforda, to niewielki lis suchych, skalistych terenów. Miękkie łapy i zwinność pozwalają mu wspinać się po stromych zboczach.

Jest aktywny nocą, a dzień spędza w szczelinach skalnych. W jego jadłospisie przeważają owady i owoce, dlatego rzadko musi pić — wodę czerpie z jedzenia.

Lis afgański jest drobny i delikatnie zbudowany, o wyjątkowo miękkim, długim futrze w odcieniu popielatym z czarnym nalotem na grzbiecie. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemniejszy pas, a spód ciała jest kremowy.

Uszy są duże i spiczaste, a pysk bardzo wąski, niemal kocio drobny, z ciemną kreską biegnącą od kącika oka do pyska. Ogon jest gęsty i puszysty, ciemniejszy od reszty ciała. Poduszki łap są nagie i miękkie, bez futra — inaczej niż u lisów pustynnych, u których są owłosione.

Fenek, drugi bardzo mały lis tego regionu świata, ma znacznie większe uszy, piaskowe futro i owłosione spody łap. Lis afgański jest szary, ma mniejsze uszy i gołe poduszki, które dają lepszą przyczepność na skale, a nie na piasku.

Bywa też brany za kota, bo ma wąski pysk, duże oczy i porusza się bardzo miękko po skalnych półkach. Rozstrzyga jednak sylwetka psowatego: dłuższy pysk, nieschowane pazury i sposób biegania z ogonem wyciągniętym poziomo do tyłu.

Gołe poduszki łap są u niego przystosowaniem do konkretnego środowiska: lis afgański żyje na stromych, skalistych zboczach i wąwozach, gdzie liczy się przyczepność do gładkiego kamienia. Futro na spodzie łap, przydatne na piasku, byłoby tam przeszkodą.

Zwierzę jest ściśle nocne i tak skryte, że przez długi czas znano je niemal wyłącznie ze skór i pojedynczych obserwacji. Dopiero fotopułapki pokazały, że jego zasięg jest znacznie szerszy, niż sądzono, i obejmuje góry rozciągające się od Bliskiego Wschodu po Azję Środkową.

Nie stanowi zagrożenia dla ludzi ani dla zwierząt gospodarskich — żywi się głównie owadami i owocami. Bywa jednak łowiony dla futra, a lokalnie ginie w pułapkach zastawianych na inne zwierzęta oraz w wyniku trucia drapieżników wokół pastwisk.