Likaon

Każdy likaon ma inny, niepowtarzalny wzór łaciatej sierści — czarno-rudo-białej — jak odcisk palca u człowieka. Wielkie uszy pomagają mu słyszeć i chłodzić się w afrykańskim upale.

Likaony żyją w zgranych stadach i polują wspólnie, ścigając zdobycz długo i wytrwale. Dzięki świetnej współpracy udaje im się schwytać ofiarę w większości pogoni — to jedni z najlepszych myśliwych wśród ssaków.

Likaon jest wysoki, smukły i lekki — ma długie, cienkie nogi i wąską klatkę piersiową, sylwetkę wytrwałego biegacza, a nie siłacza. Uszy są ogromne, okrągłe i sterczące, a pysk krótki, ciemny, z jasną linią biegnącą przez czoło.

Przednie łapy likaona mają po cztery palce — brakuje im tak zwanego paluszka, obecnego u psa, wilka i lisa. Żadne inne psowate tego nie ma. Ogon jest puszysty i zakończony białym pędzelkiem, dobrze widocznym w wysokiej trawie, gdy stado biegnie rozproszone.

Najczęściej mylony jest z hieną cętkowaną, bo oba zwierzęta są plamiste, polują w grupach i żyją na tej samej sawannie. Hiena nie jest jednak psowatym: ma masywne barki i opadający ku tyłowi grzbiet, przez co wygląda, jakby stale schodziła ze wzgórza. Likaon ma linię grzbietu prostą.

Zdarzają się też pomyłki ze zdziczałym psem domowym, zwłaszcza na niewyraźnych zdjęciach. Rozstrzygają uszy — u likaona są okrągłe i nieproporcjonalnie duże — oraz biały koniec ogona i cztery palce na przedniej łapie.

Największym zagrożeniem dla likaonów nie są myśliwi, tylko choroby. Wścieklizna i nosówka przenoszone przez psy domowe z okolicznych wiosek potrafią wybić całe stado w kilka tygodni. Dlatego jednym ze skuteczniejszych sposobów ochrony gatunku jest szczepienie psów w osadach sąsiadujących z parkami.

Drugim problemem są wnyki zastawiane na antylopy, w które likaony wpadają przypadkiem, oraz sam rozmiar terytorium. Stado potrzebuje obszaru tak dużego, że mieści się w nim niewiele afrykańskich parków narodowych — a poza ich granicami zwierzęta wchodzą w konflikt z hodowcami.

Warto wiedzieć, że likaon nie jest zdziczałym psem domowym, choć bywa tak nazywany. To odrębny, bardzo dawno wyodrębniony gatunek, jedyny przedstawiciel swojego rodzaju, i nie da się go skrzyżować z psem ani udomowić. Nazwa dziki pies afrykański, używana w wielu językach, jest pod tym względem myląca.