Lwy żyją w grupach zwanych stadami — kilka spokrewnionych lwic z młodymi i jeden lub dwa dorosłe samce. To lwice polują wspólnie, otaczając zdobycz z kilku stron.

Przez większość dnia lwy odpoczywają — potrafią leżeć i spać nawet 20 godzin na dobę, a polują głównie wieczorem i nocą, gdy jest chłodniej.

Sierść dorosłego lwa jest jednolicie piaskowa, bez cętek i pasów, a spód ciała nieco jaśniejszy. Samica jest smuklejsza i lżejsza od samca, ma wąską głowę i nie ma grzywy, przez co z profilu wygląda jak zupełnie inne zwierzę niż samiec.

Na samym końcu ogona lew nosi kępkę czarnych włosów — szczegół, którego nie ma żaden inny kot. Kępka jest dobrze widoczna z daleka i lwice idące w wysokiej trawie sygnalizują nią swoje położenie młodym, które podążają za nimi w szyku.

Lwiątka nie wyglądają jak miniatura rodziców. Rodzą się z wyraźnymi ciemnymi plamkami i rozetkami na sierści, przez co bywają brane za młode lamparta. Wzór blednie w miarę dorastania, ale u niektórych dorosłych lwic ślady plamek zostają na brzuchu i wewnętrznej stronie łap przez całe życie.

Samą lwicę, pozbawioną grzywy, najłatwiej pomylić z pumą. Puma żyje jednak wyłącznie w Amerykach, ma mniejszą głowę i proporcjonalnie dłuższy ogon, no i nie ma czarnej kępki na jego końcu. Mylące bywają też nazwy: lew morski i lew górski to zupełnie inne zwierzęta.

Lwy zajmowały kiedyś nie tylko Afrykę, ale i południową Europę oraz Azję Zachodnią. Dziś ich zasięg skurczył się do części Afryki i jednego jedynego miejsca w Azji — lasu Gir w zachodnich Indiach, gdzie przetrwała niewielka populacja lwów azjatyckich.

Głównym źródłem konfliktu jest hodowla. Lwy zabijają bydło pasące się na skraju sawanny, a pasterze odpowiadają trucizną i strzelbą. Tam, gdzie udaje się pogodzić jedno z drugim, pomagają solidne nocne zagrody dla zwierząt gospodarskich oraz rekompensaty wypłacane hodowcom za straty.