Łasica jest brązowa z białym brzuszkiem, a w krainach, gdzie zimy są śnieżne, część łasic bieleje na zimę. Poluje w dzień i w nocy, wśród kamieni, żywopłotów i na łąkach.

Mimo maleńkich rozmiarów jest zwinnym i odważnym łowcą. Wciska się do podziemnych korytarzy gryzoni i ściga je tam, gdzie większy drapieżnik by się nie zmieścił.

Łasica ma ciało wąskie jak wąż i tak wydłużone, że w biegu wygina się w charakterystyczny łuk. Nogi są bardzo krótkie, a głowa niewiele szersza od szyi — dzięki temu wszędzie tam, gdzie przejdzie głowa, przeciśnie się całe zwierzę.

Granica między brunatnym wierzchem a białym spodem jest ostra i biegnie prostą linią wzdłuż boków. Ogon jest krótki i jednobarwny, bez ciemnej kity na końcu. To istotny szczegół, bo właśnie ogon odróżnia łasicę od jej najbliższego krewniaka.

Gronostaj wygląda niemal identycznie i bywa z łasicą mylony nawet przez obserwatorów z doświadczeniem. Rozstrzyga ogon: gronostaj ma go dłuższy i zawsze zakończony wyraźną czarną kitą, która zostaje czarna także zimą, gdy reszta futra zbieleje.

Zimowe bielenie samo w sobie nie rozstrzyga niczego, bo bieleją oba gatunki, a w cieplejszych rejonach żadne z nich. Pomaga wielkość: łasica jest najmniejszym drapieżnikiem świata i bywa niewiele większa od myszy, którą ściga.

Łasica jest w Polsce objęta ochroną gatunkową. To pożądany sąsiad gospodarstwa: poluje na myszy i norniki, w tym w spichlerzach i stodołach, gdzie wciska się szczelinami niedostępnymi dla kota. Dawniej trzymano ją nawet celowo w tym charakterze, zanim rolę tę przejęły koty.

Bywa natomiast oskarżana o straty w kurnikach, choć znacznie częściej sprawcą jest kuna albo tchórz. Dla samej łasicy największym zagrożeniem jest wykaszanie miedz, usuwanie kamiennych murków i stert chrustu — czyli likwidowanie kryjówek, bez których nie przetrwa na otwartym polu.

Osobnym zagrożeniem jest trucie gryzoni. Łasica, która zje zatrutą mysz, sama pobiera dawkę trucizny, a przy kolejnych zdobyczach dawki się sumują. W ten sposób środek mający ograniczyć liczbę myszy usuwa najpierw ich naturalnego wroga, przez co problem po pewnym czasie wraca ze zdwojoną siłą.