Kuna żółtogardła to duża, kolorowa kuna z lasów Azji. Wyróżnia ją jaskrawe, żółtopomarańczowe gardło i pierś na tle ciemnego futra.

W odróżnieniu od wielu samotnych kun, potrafi polować w parach lub niewielkich grupach. Jest wszystkożerna — łapie gryzonie i ptaki, ale lubi też owoce i nektar.

Kuna żółtogardła jest jedną z najbarwniejszych kun świata. Głowa i kark są czarne, grzbiet i boki płowobrunatne, a nogi oraz ogon znów czarne. Gardło i pierś świecą jaskrawą żółcią przechodzącą w pomarańcz, wyraźnie odcinającą się od reszty.

Ciało jest wydłużone i muskularne, wyraźnie większe niż u naszej kuny leśnej, a ogon długi i puszysty. Pysk jest krótki, uszy małe i zaokrąglone, a pazury ostre i mocne, dobrze przystosowane do wspinania się po gładkich pniach lasu tropikalnego.

W lasach Azji Południowo-Wschodniej żyje kilka podobnie ubarwionych kun, w tym zbliżona do niej kuna z Nilgiri z południowych Indii. Różnią się głównie odcieniem jasnego pola na piersi i tym, jak daleko schodzi ono na brzuch.

Bywa też brana za większą, cięższą tajrę z Ameryki Południowej, bo obie mają jasną głowę albo pierś na tle ciemnego ciała. To jednak zwierzęta z odległych kontynentów i tajra ma jasny kaptur na głowie, a nie żółte gardło.

Polowanie w grupach jest wśród kun bardzo nietypowe — zdecydowana większość gatunków tej rodziny to samotnicy. Kuna żółtogardła współpracuje najczęściej w parach albo w małych grupach rodzinnych, dzięki czemu radzi sobie ze zdobyczą, której pojedyncze zwierzę nigdy by nie pokonało.

Jest przy tym drapieżnikiem wyjątkowo wszechstronnym. Zjada owoce, wypija nektar z kwiatów wielkich drzew, plądruje gniazda i poluje na gryzonie oraz ptaki. Ta elastyczność sprawia, że radzi sobie lepiej niż wiele innych zwierząt lasów Azji.

Mimo to zanika razem z lasem. Największym zagrożeniem jest wycinka i zamiana lasów na plantacje, na których nie znajduje ani schronienia, ani owoców. Bywa też chwytana w pułapki zastawiane na inne zwierzęta i zabijana w pobliżu wsi jako zagrożenie dla drobiu.