Kuna leśna

Kuna leśna to zwinny drapieżnik lasów, blisko spokrewniony z tchórzem i łasicą. Większość życia spędza wśród drzew, po których wspina się i skacze z ogromną wprawą.

Poluje nocą na wiewiórki, ptaki i drobne gryzonie, a chętnie zjada też owoce. Poznasz ją po kremowym śliniaku na piersi, który u kuny leśnej ma zaokrąglony kształt.

Kuna leśna ma wydłużone, giętkie ciało, krótkie nogi i bardzo puszysty ogon, sięgający mniej więcej połowy długości tułowia. Futro jest ciepłobrunatne, zimą wyraźnie ciemniejsze i gęstsze, a pysk wąski, z małym, ciemnym nosem.

Uszy są duże, trójkątne i obwiedzione jasną kreską — u kuny domowej są mniejsze i bardziej zaokrąglone. Spody łap porasta futro, które zimą przykrywa poduszki niemal całkowicie, dając przyczepność na oblodzonych gałęziach.

Kunę leśną i domową odróżnia przede wszystkim śliniak na piersi. U leśnej jest kremowy albo żółtawy i tworzy jedną, zaokrągloną plamę, która nie schodzi na przednie nogi. U kuny domowej jest śnieżnobiały, rozwidlony i sięga w dół, na wewnętrzną stronę łap.

Pomaga też miejsce spotkania: kuna leśna trzyma się starych lasów i rzadko podchodzi pod zabudowania, a kuna domowa zamieszkuje strychy, garaże i podwórka. To ta druga bywa sprawcą przegryzionych przewodów w samochodach.

Kuna leśna była przez stulecia intensywnie łowiona dla futra, przez co zniknęła z wielu lasów Europy. Dziś w Polsce jest gatunkiem łownym objętym okresem ochronnym, a jej liczebność zależy głównie od tego, ile zostało starych drzewostanów z dziuplami i wykrotami.

Potrzebuje bowiem nie tylko lasu, ale i schronień: dziupli po dzięciołach, szczelin w wykrotach, opuszczonych gniazd. Wycinka starych drzew usuwa właśnie te miejsca. Pomaga zostawianie w lesie drzew dziuplastych i leżącego martwego drewna, z którego korzysta zresztą wiele innych zwierząt.

Kuna leśna jest przy tym zwierzęciem, którego niemal nikt nie widuje, choć bywa całkiem liczna. Prowadzi nocny tryb życia i porusza się w koronach drzew, więc jej obecność zdradzają głównie tropy na śniegu i odchody zostawiane w widocznych miejscach — na pniakach, kamieniach i przewróconych kłodach, którymi znaczy teren.