Kuna amerykańska to niewielki, zwinny drapieżnik północnych lasów iglastych. Podobnie jak jej europejska krewna, świetnie radzi sobie wśród gałęzi wysokich drzew.

Poluje na wiewiórki, myszy leśne i ptaki, a zimą wchodzi pod śnieg w poszukiwaniu gryzoni. Gęste futro pozwala jej znieść nawet ostre mrozy.

Kuna amerykańska ma futro od płowożółtego po ciemnobrunatne, wyraźnie ciemniejsze na nogach i ogonie, a jaśniejsze na głowie. Na gardle i piersi widnieje plama w odcieniu od kremowego po pomarańczowy, znacznie mniej ostro odgraniczona niż śliniak naszej kuny leśnej.

Głowa jest trójkątna, z dużymi, zaokrąglonymi uszami obwiedzionymi jasną kreską, a pysk zakończony ciemnym nosem. Ogon jest długi i puszysty, a spody łap porasta gęste futro, które zimą zakrywa poduszki i pozwala biegać po zmarzniętym śniegu.

W tych samych lasach żyje znacznie większy przedstawiciel rodziny — kuna rybożerna, po angielsku nazywana fisherem. Jest wyraźnie ciemniejsza, masywniejsza i nie ma jasnej plamy na gardle. To jedno z niewielu zwierząt polujących na jeżozwierze.

Nasza kuna leśna wygląda bardzo podobnie i przez pewien czas uznawano oba zwierzęta za jeden gatunek. Kuna amerykańska ma jednak plamę na gardle o rozmytych brzegach i częściej wpadającą w pomarańcz, podczas gdy śliniak kuny leśnej jest kremowy i wyraźnie odgraniczony.

Kuna amerykańska była jednym z filarów handlu futrami w Ameryce Północnej i z tego powodu zniknęła z ogromnych obszarów. Odzyskiwanie terenów szło powoli, a w wielu stanach i prowincjach potrzebne były programy wsiedlania zwierząt sprowadzonych z miejsc, gdzie przetrwały.

Gatunek jest bardzo wrażliwy na wycinkę starych lasów iglastych. Potrzebuje nie samego drzewostanu, ale konkretnych elementów: dziupli, wykrotów i leżących kłód, pod którymi zimą wchodzi w przestrzenie między śniegiem a ziemią, gdzie poluje na gryzonie.

Z tego powodu bywa traktowana jako gatunek wskaźnikowy — jej obecność świadczy o tym, że las zachował strukturę starego drzewostanu, a nie tylko same drzewa. Jednolite, młode nasadzenia po zrębie zupełnym nie utrzymują tej kuny, nawet jeśli pokarmu jest tam pod dostatkiem.