Kojot to spryciarz prerii Ameryki Północnej, blisko spokrewniony z wilkiem, ale mniejszy i zwinniejszy. Poluje w pojedynkę lub w parze, głównie na gryzonie i zające.

Radzi sobie w niemal każdym miejscu — od pustyń po przedmieścia dużych miast. Ta zaradność sprawia, że kojotów wciąż przybywa, choć wiele zwierząt drapieżnych ma się gorzej.

Kojot jest lekko zbudowany: ma cienkie nogi, wąską klatkę piersiową i wyraźnie spiczasty, długi pysk. Uszy są duże i sterczące, nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do głowy. Futro jest szarobure z rudawym nalotem na bokach i nogach, a gardło i brzuch jasne.

Ogon jest puszysty, zakończony czarną plamą, i to on daje najprostszą wskazówkę w terenie: biegnący kojot niesie ogon opuszczony, skierowany ku ziemi. Wilk trzyma ogon poziomo, a pies zwykle wysoko albo zawinięty nad grzbietem.

Kojot bywa brany za małego wilka i to najczęstsza pomyłka. Wilk jest jednak wyraźnie masywniejszy, ma szerszą głowę, krótsze i grubsze u nasady uszy oraz szerszy pysk. Kojot przy nim wygląda na delikatnego i długonogiego, a jego sylwetka bardziej przypomina lisa niż wilka.

We wschodniej części Ameryki Północnej sprawę komplikują mieszańce. Kojoty krzyżowały się tam z wilkami i psami, a powstałe zwierzęta bywają nazywane kojotowilkami. Są większe od typowego kojota, mają szerszy pysk i lepiej radzą sobie z większą zdobyczą.

Kojot jest jednym z niewielu dużych drapieżników, którym obecność człowieka wyszła na dobre. Gdy wytępiono wilki, zwolniło się miejsce, które kojot szybko zajął — dziś spotyka się go od Alaski po Panamę, także w centrach wielkich miast, gdzie żywi się gryzoniami i odpadkami.

W opowieściach rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej kojot jest postacią przewrotną: sprytnym oszustem, który wywija się z każdej sytuacji, choć często sam wpada we własne pułapki. Ten wizerunek przeszedł potem do kultury popularnej, aż po znanego z kreskówek pechowego kojota goniącego strusia.