Karakal mieszka na suchych terenach, sawannach i w półpustyniach. Poluje głównie nocą na ptaki, gryzonie i zające, cierpliwie skradając się do zdobyczy.

Jego popisową sztuczką jest wysoki skok. Karakal potrafi wyskoczyć na ponad dwa metry w górę i strącić łapą ptaka wzlatującego w powietrze. To jeden z najlepszych skoczków wśród kotów.

Karakal to smukły kot o jednolitej, piaskowo-rudej sierści — bez cętek i bez pasów, którymi znaczone są inne dzikie koty. Jaśniejsze, niemal białe futro ma tylko pod brodą, na brzuchu i wokół oczu, a nad oczami biegną dwie ciemne kreski, jakby narysowane ołówkiem.

Najbardziej rzucają się w oczy uszy: duże, zakończone czarnymi pędzelkami z długich włosów. To od nich pochodzi nazwa zwierzęcia — z tureckiego karakulak, czyli czarne ucho. Tylne nogi karakala są wyraźnie dłuższe od przednich, przez co zad wydaje się uniesiony, a zwierzę sprawia wrażenie stale gotowego do skoku.

Karakala nazywa się czasem rysiem pustynnym i rzeczywiście przypomina rysia pędzelkami na uszach oraz krótkim ogonem. To jednak inne zwierzę: ryś ma futro w wyraźne cętki, po bokach pyska sterczące bokobrody, a nogi grubsze i mocniejsze.

Drugim kotem, z którym karakala mylą osoby oglądające zdjęcia z Afryki, jest serwal. Serwala poznasz po gęsto cętkowanym futrze, jeszcze dłuższych nogach i bardzo dużych, zaokrąglonych uszach bez czarnych pędzelków. Karakal jest od niego bardziej krępy i zawsze jednobarwny.

Karakal potrafi żyć blisko ludzkich osad, bo tam łatwo o gryzonie i ptaki. Bywa przez to tępiony przez hodowców, którym zabiera drób i młode kozy. Jako gatunek jest szeroko rozprzestrzeniony w Afryce i Azji, ale w poszczególnych regionach jego liczebność bardzo się różni.

Dawniej w Indiach i Persji karakale oswajano i wykorzystywano do polowań na ptactwo — zwierzę wypuszczano na stado i zbierano zdobycz. Dziś karakal bywa trzymany jako egzotyczny zwierzak domowy, co jest kiepskim pomysłem: to silny, nocny drapieżnik, który potrzebuje ogromnej przestrzeni i żywej zdobyczy.