Jamnik

Jamnik został stworzony do pracy pod ziemią — miał wchodzić do nor, odnaleźć borsuka albo lisa i szczekaniem wskazać myśliwemu, gdzie jest zwierzę. Dlatego jest odważny, samodzielny i czasem uparty. Ma świetny węch i uwielbia węszyć i kopać.

W domu jest wesoły, czuły i lubi spać pod kocem. Potrzebuje codziennych spacerów, ale trzeba chronić jego długi kręgosłup: unikać skakania z kanapy, chodzenia po wielu schodach i nadwagi, bo jamniki są narażone na dyskopatię.

Jamnik ma długie, niskie ciało, krótkie i mocne łapy, długi pysk, zwisające uszy i ogon noszony w linii grzbietu. Najczęściej jest rudy, czarny podpalany albo czekoladowy, a bywa też marmurkowy (tygrysi).

Są trzy odmiany sierści: krótkowłosa (gładka i lśniąca), długowłosa (miękka, z frędzlami) i szorstkowłosa (z wąsami i brodą). Ze względu na wielkość wyróżnia się jamniki standardowe, miniaturowe i króliczkowe.

Basset hound też ma długie ciało i krótkie łapy, ale jest dużo cięższy, ma ogromne, zwisające uszy i luźną, pomarszczoną skórę. Corgi ma krótkie łapy, lecz krótszy tułów, stojące uszy i rudo-białą sierść.

Taksówka to potoczna nazwa… jamnika! Słowo „taks” pochodzi od dawnej nazwy tej rasy — jamnik to inaczej taksa.

Jamniki są od lat jednymi z ulubionych psów Polaków. Pojawiają się w książkach, kreskówkach i reklamach — nazywane bywają żartobliwie „psami-parówkami”. Nadal pracują też z myśliwymi przy norach.

To dobry pies do mieszkania w bloku, jeśli właściciel zadba o spacery i nie pozwoli mu przytyć. Jamnik potrafi być uparty, więc warto zacząć wychowanie od szczenięcia, z cierpliwością i nagrodami.