Jaguarundi ma jednolicie ubarwione futro — szare lub rudobrązowe, bez plam i pręg. Dzięki niskiej, wydłużonej sylwetce zwinnie przemyka przez gęste zarośla, w których poluje na drobne zwierzęta.

W odróżnieniu od wielu kotów jaguarundi poluje głównie za dnia. Chwyta ptaki, gryzonie, gady i inne drobne zwierzęta, a potrafi też sprawnie się wspinać i skakać, gdy trzeba dosięgnąć zdobyczy.

Jaguarundi ma sylwetkę zupełnie nietypową dla kota: bardzo wydłużone ciało, krótkie nogi, długi ogon i małą, spłaszczoną głowę z krótkimi, zaokrąglonymi uszami osadzonymi nisko. Pysk jest wąski, a oczy niewielkie, przez co z profilu przypomina wydrę.

Futro jest jednolite, bez plam i pręg, ale występuje w dwóch odmianach barwnych: szarej, niemal grafitowej, oraz rudej, czerwonawobrunatnej. Obie mogą pojawić się w tym samym miocie, a nawet u tej samej samicy w kolejnych latach.

Dwie odmiany barwne były przez długi czas uznawane za dwa osobne gatunki, tak bardzo różnią się wyglądem. Dopiero obserwacje miotów, w których rodziły się razem szare i rude kocięta, rozstrzygnęły sprawę na korzyść jednego gatunku.

W terenie jaguarundi bywa brany za tajrę — dużą, ciemną łasicę o podobnie wydłużonej sylwetce. Tajra ma jednak jaśniejszą głowę odcinającą się od reszty ciała, gęstsze futro i porusza się skokami po gałęziach, podczas gdy jaguarundi przemyka nisko przy ziemi.

Jaguarundi ma jednolite futro, które nigdy nie było cenione przez handlarzy skór — i to prawdopodobnie uratowało go w czasach, gdy oceloty i margaje zabijano masowo. Dziś zagraża mu przede wszystkim wycinka zarośli i lasów oraz drogi przecinające jego terytoria.

Bywa oskarżany o straty w kurnikach i to najczęstszy powód, dla którego jest zabijany. Jego głównym pokarmem są jednak gryzonie i ptaki, więc w sąsiedztwie pól przynosi więcej pożytku niż szkody — pod warunkiem, że drób jest zamknięty na noc.

Istnieją przekazy, że dawni mieszkańcy Ameryki Środkowej trzymali jaguarundi w osadach, żeby ograniczały liczbę gryzoni. Zwierzę nie zostało jednak nigdy udomowione i mimo spokojnego usposobienia nie nadaje się do trzymania w domu.