Jaguar to największy dziki kot obu Ameryk i trzeci co do wielkości kot świata — po tygrysie i lwie. Ma potężne, umięśnione ciało i futro w piękne cętki ułożone w rozety, w środku których często widać małe kropki.

W przeciwieństwie do wielu kotów jaguar uwielbia wodę i świetnie pływa. Poluje samotnie, często przy rzekach i bagnach, a zdobycz potrafi zabić jednym ugryzieniem — ma najsilniejszy zgryz ze wszystkich wielkich kotów.

Jaguar jest zbudowany krępo i nisko: ma szeroką klatkę piersiową, krótkie, bardzo umięśnione nogi i masywne barki. Głowa jest duża i szeroka, a żuchwa wyjątkowo mocna — to na niej opiera się cała siła jego chwytu.

Ogon ma stosunkowo krótki jak na tak dużego kota, wyraźnie krótszy niż u lamparta, przez co sylwetka wydaje się jeszcze bardziej zwarta. Ciemne rozety układają się na złocistym tle w duże, nieregularne pierścienie, a przestrzeń między nimi jest gęsto pokryta drobniejszymi plamkami.

Jaguara i lamparta myli się najczęściej i najłatwiej rozstrzygnąć to geografią: jaguar żyje wyłącznie w Amerykach, lampart w Afryce i Azji. Gdy trzeba oceniać po samym zwierzęciu, jaguar jest masywniejszy, ma większą głowę, krótsze nogi i krótszy ogon.

Mniejsze koty Ameryki Południowej — ocelot i margaj — bywają brane za młode jaguary, bo mają podobnie cętkowane futro. Są jednak wielkości dużego kota domowego, a ich plamy układają się w podłużne smugi i łańcuszki, a nie w zamknięte pierścienie.

Dla dawnych ludów Ameryki jaguar był jednym z najważniejszych zwierząt. Pojawia się w sztuce Olmeków, Majów i Azteków jako symbol władzy i siły, a wojownicy najwyższej rangi nosili jego skórę. Świątynie i władcy bywali nazywani jego imieniem — sam wyraz jaguar pochodzi z języków tubylczych Ameryki Południowej.

Dziś gatunek cofa się razem z lasami i mokradłami, a rozdrobnione populacje tracą ze sobą kontakt. Odpowiedzią jest pomysł korytarza jaguara — pasa zachowanych siedlisk łączącego Meksyk z Argentyną, którym zwierzęta mogłyby wędrować. Osobnym problemem pozostają konflikty z hodowcami bydła.