Husky syberyjski

Husky są psami stadnymi, wesołymi i przyjaznymi — także wobec obcych, więc słabo pilnują domu. Uwielbiają biegać i ciągnąć: sanie, wózek, rower czy hulajnogę. Bez dużej dawki ruchu nudzą się i potrafią kopać doły albo uciekać z ogrodu.

Mają gęsty, dwuwarstwowy włos, który chroni je przed mrozem do kilkudziesięciu stopni poniżej zera. Dwa razy w roku bardzo mocno linieją. W upały trzeba ograniczać im ruch i zapewnić cień oraz wodę.

Husky syberyjski ma zgrabne, wytrzymałe ciało średniej wielkości, trójkątne, stojące uszy, puszysty ogon i charakterystyczną maskę na pysku. Oczy mogą być niebieskie, brązowe albo różnobarwne.

Sierść jest gęsta i średniej długości. Najczęściej spotyka się psy czarno-białe, szaro-białe, rudo-białe lub całe białe. Dorosły husky waży 16–27 kg.

Alaskan malamute jest wyraźnie większy i cięższy, ma brązowe oczy i ogon zawinięty nad grzbietem — to pies do ciągnięcia ciężkich ładunków, a husky do szybkiego biegu. Samojed jest cały biały i bardzo puszysty.

Wilk ma dłuższe nogi, węższą klatkę piersiową, żółte oczy i nigdy nie ma niebieskich oczu jako dorosły. Husky ma też ogon noszony wyżej.

Przodkowie husky towarzyszyli Czukczom z północno-wschodniej Syberii, którzy używali ich do ciągnięcia lekkich sań na duże odległości. Na początku XX wieku psy trafiły na Alaskę, gdzie wygrywały wyścigi psich zaprzęgów.

Dziś husky są popularne jako psy rodzinne i sportowe. To psy dla aktywnych ludzi — potrzebują dużo ruchu, wspólnego biegania i bezpiecznie ogrodzonego terenu, bo lubią się oddalać.