Gronostaj

Gronostaj jest samotnikiem i bardzo aktywnym myśliwym — poluje w dzień i w nocy. Dzięki długiemu, smukłemu ciału wchodzi do nor gryzoni i między kamienie. Codziennie musi zjeść sporo jedzenia, bo tak małe zwierzę szybko traci energię.

Mieszka w norach zajętych gryzoniom, w szczelinach skał lub stosach kamieni. Samica rodzi wiosną 4–9 młodych, które szybko rosną i już latem same polują.

Latem gronostaj ma rudobrązowy grzbiet i boki oraz kremowobiały brzuch, a granica między kolorami jest prosta i wyraźna. Ma długie, giętkie ciało, krótkie łapki, małą głowę z zaokrąglonymi uszami i czarne oczy-paciorki.

Zimą, zwłaszcza na północy i w górach, futro zmienia się na całkowicie białe. Przez cały rok koniec ogona pozostaje czarny — to najprostszy sposób, by odróżnić gronostaja od łasicy.

Łasica jest mniejsza, ma krótszy ogon bez czarnego końca i nierówną granicę między brązowym grzbietem a białym brzuchem. To najmniejszy drapieżnik w Polsce.

Tchórz jest większy, ciemny z jasną maską na pysku. Norka amerykańska jest cała ciemnobrązowa i żyje nad wodą.

Gronostaj pomaga rolnikom, bo zjada mnóstwo gryzoni, które niszczą uprawy. Dawniej polowano na niego dla cennego zimowego futra.

W Polsce gronostaj jest pod ochroną. Nie jest łatwo go zobaczyć, bo jest szybki i ostrożny, ale czasem przebiega przez drogę albo wygląda zza kamieni na łące.