Golden retriever

Golden retriever to pies bardzo towarzyski — lubi ludzi, dzieci i inne zwierzęta, a obcych wita raczej machaniem ogona niż szczekaniem. Dlatego słabo sprawdza się jako stróż, ale doskonale jako przyjaciel rodziny. Długo zachowuje szczenięcą radość i chęć do zabawy.

Potrzebuje codziennych, długich spacerów, aportowania i pływania. Bardzo chętnie się uczy, bo zależy mu na pochwale opiekuna. Ma gęstą sierść z podszerstkiem, więc linieje i trzeba go regularnie czesać.

Golden retriever ma silne, proporcjonalne ciało, szeroką głowę, ciemne, życzliwe oczy i zwisające uszy. Jego sierść jest średnio długa, gęsta i lekko falista, z bujnymi frędzlami na piersi, nogach i ogonie.

Umaszczenie zawsze jest złote lub kremowe — od jasnego, prawie białego, po ciemnozłote. Dorosły pies mierzy 51–61 cm w kłębie i waży 25–34 kg; samce są większe od suk.

Labrador retriever ma podobny charakter, ale krótką, gładką sierść i grubszy, „wydrowy” ogon. Labradory bywają nie tylko biszkoptowe, lecz także czarne i czekoladowe, a goldeny zawsze są złote.

Flat coated retriever wygląda jak golden, ale jest zwykle czarny lub wątrobiany. Nova scotia duck tolling retriever jest mniejszy i rudy z białymi znaczeniami.

Golden retrievery są jednymi z najczęściej szkolonych psów asystujących: prowadzą osoby niewidome, pomagają osobom na wózkach, odwiedzają szpitale i szkoły jako psy terapeutyczne. Mają też świetny węch, więc pracują przy poszukiwaniach ludzi.

Ponieważ są łagodne i cierpliwe, często wybierają je rodziny z dziećmi. Trzeba jednak pamiętać, że to duży pies, który potrzebuje ruchu, czesania i pilnowania diety, bo łatwo tyje.