Dalmatyńczyk

Dalmatyńczyk ma ogromną wytrzymałość — dawniej towarzyszył konnym powozom, biegnąc obok nich przez wiele kilometrów i pilnując koni oraz bagaży. Do dziś potrzebuje dużo ruchu: biegania, długich spacerów i zabawy.

Jest wesoły, towarzyski i przywiązany do rodziny, ale bywa uparty i bardzo energiczny, więc wymaga konsekwentnego wychowania. Ma krótką sierść, która jednak mocno linieje przez cały rok.

Dalmatyńczyk ma smukłe, muskularne ciało, długi ogon, zwisające uszy i krótką, gęstą, lśniącą sierść. Podstawowy kolor jest czysto biały, a na nim rozsiane są okrągłe, wyraźne kropki — czarne albo wątrobiane (brązowe).

Kropki powinny być równomiernie rozmieszczone i nie zlewać się w duże łaty. Oczy są ciemne lub bursztynowe. Dorosły pies mierzy 54–61 cm w kłębie i waży 24–32 kg.

Seter angielski bywa biały w drobne cętki, ale ma długą, jedwabistą sierść i frędzle. Pointer jest podobnej budowy, ale ma większe łaty zamiast kropek.

Doga niemiecka w umaszczeniu arlekin też jest biała w czarne plamy, ale jest ogromna, a jej łaty są nieregularne i poszarpane.

Pochodzenie dalmatyńczyka nie jest do końca pewne, ale nazwa wskazuje na Dalmację, krainę nad Adriatykiem w dzisiejszej Chorwacji. W XVIII i XIX wieku był modnym psem bogatych Anglików, biegającym przy powozach.

Książka Dodie Smith i filmy Disneya „101 dalmatyńczyków” rozsławiły rasę na całym świecie. To pies dla aktywnych rodzin, które lubią bieganie i długie wycieczki.