Bernardyn

Bernardyn jest spokojny, cierpliwy i przyjacielski — mimo ogromnych rozmiarów to łagodny olbrzym, który kocha ludzi i dzieci. Nie potrzebuje bardzo intensywnego ruchu, ale lubi codzienne spacery w spokojnym tempie, najlepiej w chłodne dni, bo źle znosi upały.

Szczeniak bernardyna rośnie bardzo szybko — w ciągu roku przybiera nawet kilkadziesiąt kilogramów. Dlatego trzeba go wychowywać od małego, żeby dorosły pies chodził grzecznie na smyczy i nie przewracał ludzi z radości.

Bernardyn ma potężne, muskularne ciało, ogromną głowę z krótkim pyskiem, opadające fafle i łagodne, ciemne oczy. Uszy są zwisające, a długi ciężki ogon nosi nisko.

Sierść bywa krótka albo długa, zawsze biało-ruda lub biało-brązowa, często z białą strzałką na pysku, białą piersią i ciemną maską wokół oczu. Duże samce ważą ponad 80 kg.

Berneński pies pasterski jest mniejszy i trójkolorowy: czarny z rudymi i białymi znaczeniami. Nowofundland jest podobnie ogromny, ale zwykle cały czarny i świetnie pływa.

Leonberger ma podobny rozmiar, ale piaskowo-rudą sierść z czarną maską i lwią grzywę. Owczarek kaukaski jest bardziej szorstki i czujny wobec obcych.

Od XVII wieku zakonnicy ze schroniska na przełęczy Wielki Świętego Bernarda trzymali duże psy, które pomagały odnajdywać zagubionych wędrowców w śnieżycy. Psy dobrze wyczuwały drogę i ludzi pod śniegiem, a potem ogrzewały ich swoim ciałem.

Dziś w ratownictwie górskim pracują głównie lżejsze rasy, a bernardyn jest przede wszystkim psem rodzinnym. Wymaga dużo miejsca, dobrej karmy dla ras olbrzymich i opieki weterynarza, bo duże psy żyją krócej.