Ropucha szara

Ropucha szara to pospolity płaz ogrodów, pól i lasów Polski, o suchej, guzowatej skórze. W odróżnieniu od żaby porusza się głównie powolnym chodem, a nie skokami.

Jest wielkim sprzymierzeńcem ogrodnika — nocą poluje na ślimaki, owady i inne drobne szkodniki. Wiosną ropuchy wędrują całą gromadą do stawów, gdzie składają jaja w postaci długich sznurów skrzeku.

Ropucha szara ma krępe, przysadziste ciało i suchą skórę pokrytą licznymi brodawkami, przez co wygląda szorstko i matowo. Ubarwienie jest ziemiste: od szarego i brązowego po oliwkowe, dzięki czemu doskonale znika na tle liści i ziemi. Porusza się powoli, częściej idąc niż skacząc.

Najbardziej rzucają się w oczy oczy — tęczówka jest miedziano-złocista z poziomą źrenicą. Za oczami widać dwa duże, wypukłe gruczoły przyuszne. Samica bywa wyraźnie większa i masywniejsza od samca; samiec w porze godowej ma na palcach ciemne zgrubienia, którymi trzyma się partnerki.

Najczęściej myli się ją z żabą, zwłaszcza trawną. Odróżnisz je łatwo: ropucha ma skórę suchą i brodawkowatą, a żaba gładką i wilgotną. Ropucha przemieszcza się chodem lub krótkimi podskokami, podczas gdy żaba wykonuje długie, dalekie skoki. Sylwetka ropuchy jest też bardziej krępa i przygarbiona.

Od ropuchy zielonej i paskówki ropuchę szarą odróżnia jednolite, ziemiste ubarwienie bez wyraźnych zielonych plam czy jasnej linii na grzbiecie. Jej młode, świeżo po przeobrażeniu, to malutkie ropuszki wielkości paznokcia, które masowo opuszczają zbiornik i przez chwilę można je pomylić z owadami skaczącymi w trawie.

Ropucha szara jest cichym sprzymierzeńcem ogrodnika. Poluje na ślimaki, owady i inne drobne bezkręgowce, które zjadałyby rośliny, dlatego wielu działkowców cieszy się z jej obecności pod stertą kamieni czy w wilgotnym kącie ogrodu. Nie robi żadnej szkody i nie należy jej przeganiać.

Wiosną ropuchy ruszają całą gromadą do zbiorników na gody i często muszą przekroczyć drogi. W wielu miejscach ludzie stawiają wtedy niskie płotki i przenoszą je wiaderkami na drugą stronę, by nie ginęły pod kołami. Wydzielina jej skóry jest gorzka i broni ją przed drapieżnikami; człowiekowi nie szkodzi, ale po wzięciu ropuchy do ręki warto umyć dłonie.