Ropucha koloradzka to duża ropucha suchych, pustynnych terenów Ameryki Północnej. Większość roku spędza ukryta w chłodnych norach, chroniąc się przed upałem.

Ożywa po deszczach, gdy pojawiają się kałuże i owady. Jej skóra wydziela silnie trujące substancje, które skutecznie odstraszają większość drapieżników.

Ropucha koloradzka to duży, krępy płaz o skórze gładszej i bardziej lśniącej niż u wielu innych ropuch. Ubarwienie jest jednolite, oliwkowo- lub szarobrązowe, czasem z zielonkawym odcieniem, dobrze maskujące ją na tle wilgotnej ziemi i kamieni. Sylwetka jest masywna, a nogi silne.

Charakterystyczne są duże, wyraźne gruczoły ułożone za oczami oraz kolejne, widoczne na tylnych nogach. Przy pysku i w kącikach warg widać jaśniejsze, białawe brodawki. Oczy są wypukłe, z poziomą źrenicą i złocistą tęczówką, co nadaje pysznemu płazowi spokojny, „patrzący” wyraz.

Ropuchę koloradzką najłatwiej pomylić z innymi dużymi ropuchami, na przykład z agą. Różni ją stosunkowo gładka, wilgotno wyglądająca skóra oraz układ dużych gruczołów — obok tych za oczami ma też wyraźne gruczoły na tylnych nogach, co u wielu innych gatunków nie jest tak zaznaczone.

Od rodzimych, europejskich ropuch odróżnia ją przede wszystkim rozmiar i masywność — jest zauważalnie większa i cięższa. Jej młode po przeobrażeniu są drobnymi ropuszkami i jeszcze nie mają tak rozwiniętych gruczołów jak dorosłe osobniki, więc wyglądem przypominają młode innych ropuch.

Ropucha koloradzka bywa znana z tego, że jej gruczoły skórne wydzielają silnie działającą substancję obronną. To sposób płaza na obronę przed zjedzeniem, a nie na atak — sama z siebie nikomu nie zagraża i nie należy jej dotykać ani drażnić.

Największy problem ta wydzielina stwarza psom, które z ciekawości chwytają ropuchę pyskiem lub ją liżą. Może je to poważnie rozchorować, dlatego w rejonach, gdzie ten płaz występuje, opiekunowie psów uważają, by pupil nie brał ropuch do pyska. Po każdym kontakcie ze skórą płaza trzeba dokładnie umyć ręce i nie dotykać oczu.