Scynk krokodyli to niewielka jaszczurka wilgotnych lasów Nowej Gwinei, która wyglądem przypomina miniaturowego krokodyla. Grzbiet pokrywają jej rzędy twardych, kolczastych łusek.

Wokół oczu ma jaskrawoczerwone obwódki, a zaniepokojony — co rzadkie u jaszczurek — potrafi wydawać piski. Prowadzi skryty tryb życia, kryjąc się w wilgotnej ściółce i pod kłodami.

Ciało scynka krokodylego jest krępe i stosunkowo krótkie, a jego nogi, choć niewielkie, kończą się mocnymi pazurami ułatwiającymi wspinaczkę po korzeniach i wilgotnych, śliskich kłodach lasu deszczowego. Taka budowa pozwala mu sprawnie poruszać się w gęstym poszyciu leśnym.

Ogon tej jaszczurki jest niemal tak długi jak samo ciało i również pokryty twardymi, kolczastymi łuskami, dzięki czemu z boku przypomina miniaturową wersję ogona prawdziwego krokodyla. Wokół oczu widoczne są też charakterystyczne, jaskrawoczerwone obwódki tej niewielkiej jaszczurki.

Większość innych scynków ma gładkie, lśniące łuski i porusza się bardzo szybko, zupełnie inaczej niż wolno pełzający, pokryty grubym, kolczastym pancerzem scynk krokodyli z lasów Nowej Gwinei. Ten pancerz służy mu głównie jako ochrona przed drobnymi drapieżnikami leśnego poszycia.

Mimo krokodylego wyglądu scynk krokodyli nie jest w żaden sposób spokrewniony z prawdziwymi krokodylami — to przykład czysto powierzchownego podobieństwa, jakie czasem wykształcają zupełnie odległe gatunki gadów. Oba zwierzęta łączy jedynie zewnętrzne wrażenie, a nie żadne wspólne, bliskie pochodzenie ewolucyjne.

Scynk krokodyli należy do nielicznych jaszczurek, u których samiec aktywnie strzeże złożonych przez samicę jaj, broniąc ich przed drobnymi drapieżnikami aż do wyklucia młodych. Takie zachowanie znacząco zwiększa szanse przeżycia młodych w wilgotnym, pełnym zagrożeń środowisku wilgotnego lasu deszczowego.

Ze względu na trudności w hodowli i rozmnażaniu w niewoli scynk krokodyli pozostaje w terrarystyce gatunkiem rzadkim i cenionym wyłącznie przez doświadczonych, wyspecjalizowanych hodowców gadów. Nieliczne udane rozrody bywają szeroko opisywane w środowisku terrarystycznym.

Wycinka wilgotnych lasów deszczowych na Nowej Gwinei stopniowo ogranicza dostępne siedliska tej skrytej jaszczurki, silnie związanej z konkretnym, wąskim typem lasu tropikalnego. Ochrona pozostałych fragmentów pierwotnego lasu deszczowego pozostaje kluczowa dla jej dalszego przetrwania.