Jaszczurka trójpręga to smukła, zwinna jaszczurka, którą łatwo poznać po jasnych pręgach biegnących wzdłuż ciała. Trzyma się ciepłych, nasłonecznionych miejsc.

Podłużne pasy pomagają jej się maskować w trawie i wśród cieni. Poluje na drobne owady, a przed drapieżnikami ratuje się błyskawiczną ucieczką.

Jaszczurka trójpręga ma smukłe, wydłużone ciało w odcieniach brązu lub oliwki, a jej charakterystyczne, jasne pręgi biegną nieprzerwanie od głowy aż po sam koniec ogona. Ubarwienie to zapewnia jej doskonały kamuflaż wśród suchych traw, kamieni i śródziemnomorskich krzewów.

Samce w okresie godowym przybierają zwykle bardziej intensywne, zielonkawe zabarwienie boków ciała, wyraźnie odróżniające ich od skromniej ubarwionych, mniej wyrazistych samic tego niewielkiego, śródziemnomorskiego gatunku. Taka wyrazista barwa pomaga samcom przyciągnąć uwagę potencjalnych partnerek w krótkim okresie rozrodczym.

Jaszczurka zielona jest znacznie większa i ma jednolicie zieloną barwę bez charakterystycznych, jasnych pręg typowych dla smuklejszej jaszczurki trójprężnej z ciepłych, skalistych terenów regionu śródziemnomorskiego. Mimo tych różnic oba gatunki zamieszkują podobne, ciepłe i suche siedliska śródziemnomorskie.

Jaszczurka zwinka ma bardziej urozmaicony, cętkowany wzór grzbietu oraz żyje w chłodniejszym klimacie środkowej Europy, zupełnie inaczej niż proste, równoległe pręgi charakterystyczne dla ciepłolubnej jaszczurki trójprężnej. Obie jaszczurki są jednak aktywnymi, dziennymi drapieżnikami polującymi na drobne owady.

Jaszczurka trójpręga chętnie wygrzewa się na starożytnych ruinach i murach greckich oraz rzymskich stanowisk archeologicznych, gdzie turyści odwiedzający zabytki spotykają ją niemal na każdym kroku. Miejscowi przewodnicy turystyczni chętnie pokazują ją odwiedzającym jako żywy element antycznego krajobrazu.

Niektóre wyspiarskie populacje jaszczurki trójprężnej na Morzu Śródziemnym wykształciły z czasem unikalne odmiany barwne, wyraźnie różniące się od osobników żyjących na sąsiednich wyspach czy kontynencie. Naukowcy badający te populacje wciąż odkrywają nowe, lokalne odmiany barwne tego gatunku, co pomaga lepiej zrozumieć procesy izolacji geograficznej u małych gadów.

Intensywny rozwój turystyki na wybrzeżach śródziemnomorskich stopniowo ogranicza dostępne siedliska jaszczurki trójprężnej, zmuszając ją do przystosowania się do życia blisko ludzkiej zabudowy. Ochrona resztek naturalnej roślinności wzdłuż wybrzeża mogłaby pomóc w zachowaniu jej dzikich siedlisk.