Iguana świetnie się wspina i większość życia spędza na drzewach, blisko wody. W razie zagrożenia potrafi zeskoczyć z wysokiej gałęzi wprost do rzeki i odpłynąć.

W odróżnieniu od wielu jaszczurek dorosła iguana je głównie rośliny — liście, kwiaty i owoce. Lubi się wygrzewać w słońcu, bo jak wszystkie gady jest zmiennocieplna.

Pod pyskiem iguany widoczny jest duży, luźny fałd skóry zwany podgardlem, który jaszczurka potrafi rozprostować, powiększając swoją sylwetkę podczas pokazów terytorialnych wobec rywali lub w obronie przed drapieżnikiem. Taki pokaz bywa też elementem godów w okresie rozrodczym.

Wzdłuż całego grzbietu i ogona ciągnie się rząd miękkich, kolczastych łusek tworzących charakterystyczny grzebień, a młode osobniki mają zwykle intensywniej zieloną barwę niż starsze, bardziej szare lub pomarańczowe dorosłe iguany. Taka zmiana barwy z wiekiem bywa dodatkowo silniejsza u samców.

Legwan morski z Galapagos należy do tej samej rodziny co iguana zielona, lecz w przeciwieństwie do niej żeruje pod wodą na algach morskich, a nie na lądowej roślinności. Obie iguany łączy jednak podobna, kolczasta budowa grzbietu i długi, mocny ogon.

Kameleon prowadzi podobny, nadrzewny tryb życia co iguana, lecz broni się głównie doskonałym kamuflażem, podczas gdy iguana w obronie polega na silnym ogonie i ostrych pazurach. Oba gatunki niezależnie wykształciły więc odmienne strategie przetrwania w gęstych koronach drzew tropikalnych.

Ze względu na łagodne usposobienie iguana od dziesięcioleci należy do najpopularniejszych dużych jaszczurek w handlu zwierzętami domowymi, mimo że dorosły osobnik wymaga naprawdę sporego terrarium. Wielu początkujących właścicieli nie docenia, jak duże rozmiary osiąga dorosła iguana.

Porzucane przez właścicieli iguany założyły na południu Florydy liczne, dzikie populacje uznawane dziś za inwazyjne, niszczące lokalną roślinność i infrastrukturę, takie jak podmywane nory w skarpach. Lokalne władze od lat prowadzą programy ograniczające liczebność tych populacji.

W niektórych krajach Ameryki Środkowej mięso i jaja iguany od wieków stanowią tradycyjny element lokalnej kuchni, przez co bywa ona żartobliwie nazywana „kurczakiem z drzewa”. Taka tradycja kulinarna wciąż jest żywa w wielu wiejskich regionach tego obszaru.