Gekon turecki, zwany też murowym, to niewielka jaszczurka ciepłych rejonów wokół Morza Śródziemnego. Chętnie zamieszkuje kamienne mury, skały i ściany budynków.

Jest aktywny nocą i poluje na owady, często blisko lamp. Lepkie palce pozwalają mu pewnie chodzić po pionowych ścianach, a duże oczy pomagają widzieć po zmroku.

W przeciwieństwie do gładkoskórych gatunków gekonów, ciało gekona tureckiego pokrywają liczne, drobne guzki nadające skórze szorstką, chropowatą fakturę, dobrze widoczną nawet z niewielkiej odległości pod jasnym światłem ulicznej lampy. Taka faktura dodatkowo pomaga mu maskować się na starych, kamiennych murach i skałach.

Ubarwienie gekona tureckiego bywa zmienne — od jasnoszarego po różowawe — i potrafi nieznacznie się zmieniać w zależności od koloru podłoża, na którym akurat przebywa ta niewielka, nocna jaszczurka. W ciągu dnia, gdy odpoczywa w szczelinach, bywa zwykle wyraźnie ciemniejsza niż nocą podczas aktywnego polowania na owady.

Gekon tajski domowy ma gładszą, drobniej ziarnistą skórę i pochodzi pierwotnie z Azji, podczas gdy chropowaty gekon turecki wywodzi się z cieplejszych regionów basenu Morza Śródziemnego. Oba gatunki jednak równie skutecznie rozprzestrzeniły się dziś poza swój pierwotny, naturalny zasięg występowania.

Gekon orzęsiony jest znacznie większy i pozbawiony charakterystycznych, drobnych guzków na skórze, którymi wyróżnia się dużo mniejszy gekon turecki, mimo że oba gatunki prowadzą podobny, nocny tryb życia. Oba też chętnie chowają się w ciągu dnia w wąskich, chłodnych szczelinach.

Dzięki przypadkowemu transportowi wraz z towarami i roślinami gekon turecki założył dziś stabilne, dzikie populacje w wielu południowych stanach USA, znacznie poza swoim pierwotnym, śródziemnomorskim zasięgiem występowania. Herpetolodzy wciąż śledzą powolne, dalsze rozprzestrzenianie się tego gatunku.

W wielu miastach śródziemnomorskich gekon turecki jest chętnie tolerowany przez mieszkańców, ponieważ skutecznie poluje na komary i inne owady gromadzące się wieczorami wokół domowych i ulicznych latarni.

Zdolność gekona tureckiego do przetrwania w chłodniejszym klimacie niż wiele innych, tropikalnych gatunków gekonów tłumaczy, dlaczego udało mu się utrzymać stabilne populacje nawet w umiarkowanie ciepłych, mniej gościnnych regionach dzisiejszej Ameryki Północnej.