Stonoga

Stonogi są aktywne nocą i w wilgotną pogodę, a w dzień chowają się w ciemnych, wilgotnych kryjówkach. Wysychają łatwo, bo ich pancerz nie chroni przed utratą wody tak dobrze jak u owadów. Często zbierają się w grupach, żeby zatrzymać wilgoć.

Żywią się martwymi liśćmi, próchniejącym drewnem i resztkami roślin, a przez to przyspieszają powstawanie żyznej gleby. Samica nosi jaja i młode w specjalnej kieszeni pod brzuchem, wypełnionej płynem — jak w małym akwarium.

Stonoga ma owalne, wypukłe i lekko spłaszczone ciało, pokryte szarym lub brązowym pancerzem złożonym z ruchomych płytek. Z przodu ma dwie pary czułków (jedna jest malutka), a pod spodem siedem par krótkich nóg.

Najczęściej mierzy 1–2 cm. Prosionek szorstki jest szarobrązowy i chropowaty, a kulanka (zwijka) potrafi zwinąć się w idealną kulkę jak pancernik.

Krocionóg ma dużo dłuższe, walcowate ciało z wieloma segmentami i dwiema parami nóg na każdym segmencie. Skolopendra i inne pareczniki są płaskie, szybkie i mają jadowe szczękonóża.

Skorek to owad z sześcioma nogami i szczypcami na końcu odwłoka, a nie skorupiak.

Stonogi są niegroźne — nie gryzą, nie żądlą i nie przenoszą chorób. W ogrodzie i kompostowniku pomagają rozkładać liście i tworzyć próchnicę. W domu pojawiają się tam, gdzie jest wilgotno, np. w piwnicy lub łazience.

Dzieci chętnie obserwują stonogi pod kamieniami czy deskami. Po obejrzeniu warto odłożyć kamień tak, jak leżał, żeby stonogi nie wyschły.