Glista ludzka

Dorosłe glisty żyją w jelicie cienkim. Samica składa ogromne ilości jaj, które wydostają się z kałem do gleby. Tam w ciągu kilku tygodni dojrzewają i mogą przetrwać nawet kilka lat.

Człowiek zaraża się, połykając dojrzałe jaja z brudnymi rękami, niedomytymi warzywami lub wodą. W jelicie wylęgają się larwy, które przez krwiobieg wędrują do płuc, a potem są odkasływane, połykane i wracają do jelita, gdzie stają się dorosłymi glistami.

Glista ludzka ma długie, walcowate, gładkie ciało w kolorze różowawobiałym lub kremowym, zwężające się na obu końcach. Wygląda trochę jak duża dżdżownica, ale nie ma pierścieni.

Samice są większe — mierzą 20–35 cm i mają grubość ołówka. Samce mają 15–30 cm i podwinięty koniec ciała. Jaja są mikroskopijne i mają grubą, ochronną otoczkę.

Owsik jest dużo mniejszy — ma tylko kilka milimetrów. Dżdżownica ma ciało podzielone na wyraźne pierścienie i żyje w glebie, a nie w człowieku.

Glista psia i kocia to podobne nicienie, które pasożytują u zwierząt. Dlatego zwierzęta domowe regularnie się odrobacza.

Zakażenie glistą często nie daje objawów albo powoduje bóle brzucha i osłabienie. Lekarz rozpoznaje je badaniem kału i przepisuje skuteczne leki. W Polsce, dzięki kanalizacji i czystej wodzie, glistnica zdarza się rzadko.

Chronią nas proste zasady: mycie rąk po zabawie na dworze i przed jedzeniem, dokładne mycie warzyw i owoców oraz picie bezpiecznej wody. Przy podejrzeniu zakażenia zawsze trzeba zgłosić się do lekarza.