Tasiemiec

Tasiemiec przyczepia się do ściany jelita główką z przyssawkami. Z szyjki stale wyrastają nowe człony, a te najstarsze, wypełnione jajami, odrywają się i wydostają z kałem na zewnątrz.

Tasiemce mają złożony cykl życia z żywicielem pośrednim. Na przykład tasiemiec nieuzbrojony rozwija się w krowach — w ich mięśniach powstają larwy zwane wągrami. Człowiek zaraża się, jedząc surowe lub niedogotowane mięso z wągrami.

Tasiemiec ma płaskie, wstęgowate ciało, białawe lub kremowe, złożone z setek, a nawet tysięcy członów. Z przodu ma maleńką główkę — skoleks — z przyssawkami, a u niektórych gatunków także z wieńcem haczyków.

Długość zależy od gatunku: najmniejsze tasiemce mają kilka milimetrów, tasiemiec uzbrojony (świński) 2–4 m, a tasiemiec nieuzbrojony (bydlęcy) zwykle 4–10 m.

Glista ludzka i owsik to nicienie — mają walcowate, okrągłe w przekroju ciało bez członów. Tasiemiec jest płaski jak taśma.

Motylica wątrobowa to też płaziniec, ale ma krótkie, liściowate ciało i żyje w wątrobie zwierząt, głównie owiec i bydła.

Dawniej tasiemce były częste, bo jadano mięso bez kontroli weterynaryjnej. Dziś mięso w sklepach jest badane, a dokładne gotowanie lub smażenie zabija larwy. Zakażenie leczy się skutecznie lekami przepisanymi przez lekarza.

Chronią nas: jedzenie dobrze przyrządzonego mięsa, mycie rąk oraz regularne odrobaczanie psów i kotów, które mogą mieć własne gatunki tasiemców. Przy podejrzeniu zakażenia trzeba zgłosić się do lekarza.