Pijawka lekarska

Pijawki pływają falistymi ruchami ciała albo „kroczą” po dnie, przyczepiając się na zmianę przednią i tylną przyssawką. Wyczuwają ruch i ciepło w wodzie, dzięki czemu znajdują żywiciela.

Pijawka lekarska przyssawa się, nacina skórę szczękami i pije krew. W jej ślinie jest substancja, która nie pozwala krwi krzepnąć. Po obfitym posiłku może kilka miesięcy obywać się bez jedzenia.

Pijawka ma miękkie, spłaszczone, wydłużone ciało złożone z wielu pierścieni, bez nóg i szczecinek. Na obu końcach ma przyssawki: przednią, w której jest otwór gębowy, i większą tylną.

Pijawka lekarska jest oliwkowozielona lub brązowa, z pomarańczowymi lub rdzawymi paskami na grzbiecie. Zwykle mierzy 5–15 cm.

Dżdżownica żyje w glebie, ma walcowate ciało ze szczecinkami i nie ma przyssawek. Wypławek to płaski robak bez pierścieni, z trójkątną głową.

Pijawka końska wygląda podobnie, ale nie potrafi przeciąć skóry ssaków i zjada drobne zwierzęta wodne.

Dawniej pijawki stosowano bardzo często do „puszczania krwi”, wierząc, że leczą wiele chorób. Dziś wiemy, że to nieprawda, ale w niektórych przypadkach pijawki nadal pomagają w medycynie.

Pijawka lekarska jest w Polsce gatunkiem chronionym. Gdy przyczepi się podczas kąpieli, nie należy jej wyrywać na siłę — po posiłku sama odpadnie, a miejsce warto przemyć i obserwować.