„Szatan z siódmej klasy”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

„O Napoleonie, z ukochanych najukochańszym, rozprawiał jak natchniony poeta”. Hannibala za to nie znosił (rozdz. 1).

Profesor pytał w stałej kolejności: „trzeci — trzynasty — dwudziesty trzeci” itd. Adaś to odkrył, a „trzeba szatańskiego sprytu, aby odkryć szatański pomysł” (rozdz. 1).

Profesor przetrząsnął kieszenie i wydobył „trzy chustki do nosa i trzy listy” (rozdz. 1).

Chłopcu prowadzącemu rachunki brakowało „ogromnej sumy: stu złotych”; winna była czarna nitka (rozdz. 2).

„Oni mają wieś niedaleko Wilna” — objaśnia profesor. Wieś nazywa się Bejgoła (rozdz. 3 i 12).

„Wyniesiono dwa skrzydła drzwi z pokoju mojej matki” — mówi Wanda (rozdz. 3).

Iwo „zajmował się matematyką” i liczył na nagrodę za dowód twierdzenia zwanego „wielkim twierdzeniem Fermata” (rozdz. 4).

„Znalazłem wśród papierów coś w rodzaju pamiętnika księdza Jana Koszyczka” (rozdz. 6).

„Te drzwi! — jęknął oficer. — Te drzwi! Niech pan patrzy…” (Opowieść księdza Jana Koszyczka).

Adaś schował w szufladzie „zbutwiały i żółty pamiętnik księdza Koszyczka”, a „papiery znikły” (rozdz. 7).

To pieśń III „Piekła” Dantego: „Na odrzwiach bramy ten się napis czyta”, więc szukano napisu na drzwiach (rozdz. 8).

Ratunek przyszedł od Staszka Burskiego, „co w szkole siedział z Adasiem na jednej ławce”, i harcerzy z obozu za wodą (rozdz. 10).

Adaś odjął „szerokie, żelazne okucie” dziurki od klucza i zobaczył wyżłobione francuskie słowa (rozdz. 11).

Profesor odkrywa: „Patrzcie i czytajcie pierwsze litery z góry ku dołowi” — to akrostych (rozdz. 12).

Z otworu zamazanego gliną Adaś wyjął skórzany mieszek: zamigotały w nim „diamenty i ciemną czerwienią błysnęły wielkie rubiny” (rozdz. 13).