„Pan Tadeusz”: test z lektury (15 pytań z ksiąg egzaminacyjnych)

Tak zaczyna się Księga I: „Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie; / Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, / Kto cię stracił”.

Poeta prosi Pannę Świętą, by przeniosła jego „duszę utęsknioną” do rodzinnych stron (Księga I).

Rejent szczyci się Kusym, a Asesor dowodzi, że chwała należy Sokołowi. Spór zaczyna się w Księdze I, a rozstrzyga dopiero w Księdze XI.

W Księdze II „ostatni z dworzan opowiada historię ostatniego z Horeszków”, czyli Gerwazy w zamku opowiada ją Hrabiemu.

„Obmoczyłem mój rapier Scyzorykiem zwany” (Księga II).

Stolnik wyszedł ze strzelbą na ganek, a „strzelono spod bramy”. Strzelcem był Jacek Soplica (Księga II, potwierdzone w Księdze X).

Gerwazy mówi: „ta kula nie jest z waszej broni, / Ona z tej Horeszkowskiej wyszła jednorurki”. Strzelił ksiądz bernardyn, który wyrwał mu flintę z rąk (Księga IV).

„Natenczas Wojski chwycił na taśmie przypięty / Swój róg bawoli…” (Księga IV).

W podtytule Księgi IV wymieniony jest bigos, a narrator opisuje jego przygotowanie.

W Księdze X Robak wyznaje: „Jam jest Jacek Soplica…”, a opowiadając o żonie, mówi o „biednej matce Tadeusza”.

„Mówić nie mógł, lecz dał znak, że zbójcy przebaczył” (Księga X). Gerwazy w gniewie nigdy wcześniej o tym nie mówił.

Księga XI nosi tytuł „Rok 1812”. Wiosną do Soplicowa wkraczają wojska polskie, idące z Napoleonem na Rosję.

Podczas nabożeństwa w Księdze XI ogłoszona zostaje rehabilitacja Jacka, któremu cesarz dał „Legiji honorowej znaki kawalerskie”.

„Sami wolni, uczyńmy i włościan wolnemi, / Oddajmy im w dziedzictwo posiadanie ziemi” (Księga XII).

„Poloneza czas zacząć. — Podkomorzy rusza” (Księga XII). Wcześniej Jankiel gra na cymbałach „koncert nad koncertami”.