„Zemsta”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Cześnik wpada w furię, gdy słyszy, że Rejent naprawia mur: „Mur graniczny! — Trzech na murze! / Trzech wybiję, a mur zburzę!” (akt I, sc. V).

Gdy Cześnik układa wiersz dla Podstoliny, inicjały „M.H.” tłumaczy: „Maciej, Hanna” (akt IV, sc. I).

Na liście osób: „Klara — jego synowica”, czyli córka brata.

Cześnik mówi Papkinowi: „Mości Papkin — ja się żenię” i myśli o majątku bogatej wdowy, Podstoliny (akt I, sc. I–II).

Wacław „poddaje się” Papkinowi: „Wolę jeńcem iść za tobą!”. Tak trafia pod jeden dach z Klarą (akt I, sc. VIII).

„Jestem Papkin — lew północy, / Rotmistrz sławny i kawaler” (akt III, sc. IV).

Papkin chwali się, że świat zna „Artemizy ostrze sławne” (akt III, sc. IV).

Klara obiecuje rękę temu, „kto spełni, co ja każę”. Później Papkin wzdycha: „Byłbym przywiózł krokodyla, / Byłbym zyskał twoją rękę” (akt II, sc. VII; akt IV, sc. VI).

Rejent powtarza tę formułę kilkakrotnie, np. w akcie III (sc. II) i na samym końcu, gdy błogosławi młodych.

„Mocium panie” to znak rozpoznawczy Cześnika, np. „Ja z nim w zgodzie? — Mocium panie, / Wprzódy słońce w miejscu stanie!” (akt II, sc. I).

Papkin czuje ból brzucha i wykrzykuje: „Ach, to wino!”, bo Cześnik wmówił mu, że został otruty (akt IV, sc. III–IV).

Klarze daruje „angielską gitarę i rzadką kolekcyję motyli, będącą teraz w zastawie” (akt IV, sc. VI).

Cześnik mówi: „Teraz trzeba pisać właśnie / Jakby Klara do Wacława”, a w dyktando wpadają ciągle słowa „mocium panie” (akt IV, sc. V).

Cześnik mówi: „Tyś mi ukradł moją wdowę, / By ją zmienić na synowę — / Jam zatrzymał twego syna, / By mu sprawić tu wesele — / Masz więc byka za indyka” (akt IV, sc. XI).

Po ślubie Klary i Wacława oraz wyznaniu Podstoliny wrogowie się godzą, a komedia kończy się słowami o zgodzie (akt IV, sc. XIII).