„Odyseja”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Odysa „trzymała w skale wydrążonej / Nimfa Kalypso”, chcąc mieć go za męża (pieśń 1).

Antinoj skarży się, że „w noc przy żagwiach pruła, co we dnie utkała”, i tak oszukiwała ich przez trzy lata (pieśń 2).

Telemach odwiedza starego Nestora, a potem Menelaosa i Helenę. W Sparcie słyszy, że ojciec jest u nimfy Kalypso (pieśni 3–4).

Nausyka przyszła nad rzekę prać bieliznę, spotkała rozbitka i wskazała mu drogę do pałacu ojca, Alkinoosa (pieśń 6).

„Nikt — to moje nazwisko”. Dzięki temu Polyfem wołał, że krzywdzi go „Nikt” (pieśń 9).

Odyseusz powiązał tryki wiklą, a sam uczepił się wełnistego brzucha capa, „co ozdobą / Był trzody” (pieśń 9).

Kyklop mówi: „Posejdon ojcem moim”, a potem modli się do niego: „Ścigaj tego Odysa” (pieśń 9).

Myśleli, że w miechu jest skarb. „Skoro miech rozwiązali, srogi wichr wypada” (pieśń 10).

Hermes daje mu ziółko, które „Moly zwie się u bogów” (pieśń 10).

Achilles mówi, że wolałby iść „Na parobka”, „Niż tu panować nad tym cieniów marnych rojem” (pieśń 11).

Taką radę dała mu Kirka: „zalep uszy towarzyszy / Woskiem” i każ się przywiązać do masztu (pieśń 12).

Atena dotyka go różdżką: skóra obwisła, „jak u starców bywa”, a zamiast szat zostały łachmany (pieśń 13).

Stary Argos leżący na gnoju poznaje pana, kiwa ogonem i umiera (pieśń 17).

Myjąc mu nogi, widzi bliznę. Była „zadana / Niegdyś białym kłem dzika” podczas polowania na Parnasie (pieśń 19).

Penelopa obiecuje wyjść za tego, kto napnie łuk „I uch dwanaście strzałą przeszyje niemylną” (pieśń 21).