„Ludzie bezdomni”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Judym odpoczywa w Luwrze przy posągu Wenus z wyspy Melos i tam słyszy polskie turystki (tom I, „Wenus z Milo”).

Judym mówi: „Ojciec mój był szewcem, a w dodatku lichym szewcem na Ciepłej ulicy” (tom I, „Wenus z Milo”).

Wiktor przypomina bratu: „Wzięła cię ciotka z domu, wychowała, dała cię do szkół” (tom I, „W pocie czoła”).

Judym ogląda brata przy pracy w hali, gdzie przy wielkim płomieniu wytwarza się stal (tom I, „W pocie czoła”).

Judym pyta: „Któż to ma czynić, jeśli nie my?”. Lekarze kpią z jego pomysłów (tom I, „Mrzonki”).

Chmielnicki uważa, że „Medycyna to interes jak każdy inny”, a wizję Judyma kwituje słowem „Mrzonki…”. Od tego pochodzi tytuł rozdziału (tom I).

Chmielnicki szuka „asystenta dla mojego kolegi Węglichowskiego, który jest dyrektorem zakładu w Cisach” (tom I, „Praktyka”).

„Dyrektorem był doktor Węglichowski, administratorem Jan Bogusław Krzywosąd Chobrzański” (tom I, „Cisy”).

„Uczyła nas przecie wszystkie tej sztuki Stacha Bozowska”. To bohaterka „Siłaczki” Żeromskiego (tom I, „Zwierzenia”).

Judym chce osuszyć łąkę i zlikwidować kanał ze stojącą wodą. Komisja odrzuca projekt jako zbyt kosztowny (tom II, „Teraz im wszystko wyłożę!”).

Joasia mówi Judymowi, że Natalka odjechała z domu bez wiedzy babki, „z panem Karbowskim” (tom II, „O świcie”).

Judym protestuje: „Higiena jest, ale dla ludzi bogatych”. Gdy Krzywosąd unosi pięść, Judym spycha go z grobli w szlam (tom II, „Szewska pasja”).

Korzecki mówi mu, że w jednym przedsiębiorstwie jest „wakujące miejsce lekarza” (tom II, „Gdzie oczy poniosą”).

Korzecki przysyła Judymowi cytat z „Apologii Sokratesa”: „Odzywa się głos jakiś wewnętrzny” (tom II, „Dajmonion”).

„Muszę wyrzec się szczęścia. Muszę być sam jeden”. Joasia odpowiada: „Szczęść ci Boże” i odchodzi (tom II, „Rozdarta sosna”).