„Król Edyp”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Kapłan mówi, że bóg „Zaciążył srogą nad miastem zarazą” (prolog). Sfinksa Edyp pokonał dawno temu.

Kapłan przypomina, że Edyp gród Kadmosa „Od strasznych ofiar dla Sfinksa wyzwolił” (prolog).

Kreon przynosi odpowiedź: „Tych więc, co jego zabili, rozkazał Bóg nam ukarać i pomścić stanowczo” (prolog).

Kreon zwraca się do Jokasty: „O siostro!” (epejsodion II). Edyp nazywa go swoim krewnym.

Ślepy wróżbita mówi Edypowi prawdę wprost (epejsodion I), ale Edyp mu nie wierzy.

Edyp myśli, że wróżba Tyrezjasza to intryga Kreona. Mówi mu: „chcę śmierci twojej, nie wygnania” (epejsodion II).

Jokasta mówi, że Lajosa „Zabiły zbiry w troistym rozdrożu” (epejsodion II). Chce w ten sposób pokazać, że wyrocznie się mylą.

Jokasta opowiada, że Lajos, „Przebiwszy u nóg kosteczki”, kazał porzucić dziecko w górskich ostępach (epejsodion II).

W Delfach usłyszał, „Że matkę w łożu ja skalam” i „że własnego rodzica zabiję”, więc odszedł od tych, których uważał za rodziców (epejsodion II).

Edyp wspomina, że na uczcie pijany mąż „w twarz mi rzucił, że jestem podrzutkiem” (epejsodion II).

Posłaniec mówi, że ludzie z Koryntu chcą go „Posadzić na tron”, bo Polybos nie żyje (epejsodion III).

Posłaniec był wtedy pasterzem. Mówi: „Znalazłem w krętych Kiteronu jarach”, a potem wyjaśnia, że dziecko dał mu inny pastuch, sługa Lajosa (epejsodion III).

Zapytany, czemu oddał dziecko posłańcowi, sługa odpowiada: „Z litości, panie” (epejsodion IV).

Posłaniec domowy opowiada, że Edyp, „sprzączki z szaty wyrwawszy złociste”, „wraził w swych oczu źrenice” (exodos).

Edyp prosi: „Wyrzuć co żywo mnie z tej tu krainy” (exodos). Kreon chce najpierw zapytać o zdanie bogów.