„Konrad Wallenrod”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Wszystko zaczyna się, gdy „Z Maryjenburskiej wieży zadzwoniono” i kapituła zbiera się na wybór mistrza (cz. I „Obiór”).

„Był to mnich siwy, zwano go Halbanem. / On Wallenroda samotność podziela” (cz. I).

Halban uznaje te słowa za proroctwo i namawia rycerzy, by wybrali Konrada (cz. II).

„Upłynął cały długi rok w pokoju”; mistrz woła, że zakon „z świętych wyszedł karbów”, i narzuca „posty, pokuty, ciężary” (cz. III).

„O wieści gminna! Ty arko przymierza / Między dawnymi i młodszymi laty” (cz. IV „Uczta”).

„Bo dziecięciem od Niemców byłem w niewolę schwytany” — mówi młodzieniec w „Powieści Wajdeloty” (cz. IV).

„Winrych, mistrz krzyżacki, chował mię w swoim pałacu, / On sam do chrztu mię trzymał” (cz. IV, Powieść Wajdeloty).

„Tyś niewolnik: jedyna broń niewolników jest zdrada” (cz. IV, Powieść Wajdeloty).

Opowieści Waltera słuchała „Córa Kiejstuta Aldona, młoda i piękna jak bóstwo” (cz. IV, Powieść Wajdeloty).

Almanzor woła: „Jam was oszukał: wracam z Grenady; / Ja wam zarazę przyniosłem!” (cz. IV, ballada „Alpuhara”).

„Wielki mistrz pierwszy uciekł z pola bitwy!… / Zamiast wawrzynów i sutego plonu, / Przywiózł wiadomość o zwycięstwach Litwy!” (cz. V „Wojna”).

W lochu zbiera się trybunał: „Dwunastu sędziów, każdy w czarnej zbroi; / Wszystkich maskami zamknięte oblicza” (cz. V).

Sędziowie „wszyscy zgodnie zawołali: «biada»!” (cz. V).

„Dla znaku, co ranek, / Wywieszę czarną chustkę na krużganek. / Co wieczór lampę u kraty zaświécę” (cz. VI „Pożegnanie”).

„Nie, ja przeżyję — i ciebie, mój synu!… / (…) / I żyć — ażebym sławę twego czynu / Zachował światu” (cz. VI).