„Kazania sejmowe”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Skarga był jezuitą i kaznodzieją króla Zygmunta III Wazy.

Skarga woła do słuchaczy: „O wielmożni Panowie!”, mówiąc do stanów sejmujących.

Kazanie ósme zaczyna się od słów: „O szóstej i ostatniej chorobie”.

Kazanie wtóre mówi o chorobie, „która jest z nieżyczliwości ku ojczyźnie”.

„Ten namilszy okręt ojczyzny naszej wszytkich nas niesie”.

Gdy okręt tonie, „głupi tłomoczki i skrzynki swoje opatruje i na nich leży, a do obrony okrętu nie idzie”.

Skarga ostrzega, że okręt „zatonie i z nim my sami poginiemy”.

Kazanie trzecie mówi o chorobie, „która jest z niezgody domowej”.

„I ta niezgoda przywiedzie na was niewolą”.

„I będziecie jako wdowa osierociała, wy, coście drugie narody rządzili”.

Skarga przepowiada w kazaniu o niezgodzie, że Polacy swój język „i naród swój pogubicie”.

Ojczyzna „jako jedno ciało” zrosła się z Polaków, Litwy, Rusi i innych ziem.

Kazanie siódme otwiera przestroga: „Biada tym, którzy stawią prawa nieprawe”.

Bóg „królestwo odejmie i da je obcym nieprzyjacielom waszym”.

Skarga mówi o „chorobach Rzeczypospolitej”, a siebie stawia w roli lekarza.