„Kamizelka”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Narrator mówi o sąsiadach: „Z okna mogłem co dzień spoglądać do wnętrza ich pokoiku” (początek noweli).

W zbiorku jest „mój dramat, który pisałem jeszcze w gimnazjum” i „kilka zasuszonych kwiatów” (początek noweli).

„Był to drobny urzędniczek”, który pracował po całych dniach, a czasem i o północy (opowieść, kwiecień).

Rano wychodziła „na lekcje”, a wieczorami szyła; gdy mąż zachorował, wzięła jeszcze więcej lekcji i szycia (opowieść).

„W lipcu pan zaziębił się (…) dostał jednocześnie tak silnego krwotoku, że aż stracił przytomność” (opowieść, lipiec).

„Dowiadywała się o pięciu, ale znalazła ledwie jednego, i to wypadkiem, na ulicy” (opowieść, lipiec).

Doktor uspokaja: „Mąż pani wypocznie, tam się zasklepi…” — „Tam… w nosie?” — „Tak… w nosie!” (opowieść, lipiec).

„Czy nie powiedział ci doktór, że ja nie przeżyję kilku miesięcy?” Żona spokojnie odpowiada, że to nic (opowieść, koniec sierpnia).

„Ażeby ciebie uspokoić, co dzień sam ściągałem pasek i dlatego — kamizelka była ciasna” (opowieść, wrzesień).

Narrator na końcu odkrywa: „pani co dzień — skracała pasek, aby mężowi dodać otuchy” (zakończenie).

„Przez dwa tygodnie oszukiwałem moją żonę, że kamizelka jest za ciasna” (opowieść, wrzesień).

To ironia: mąż ufa kamizelce, a nad jej paskiem pracowały obie strony (opowieść, wrzesień).

Sprzedała handlarzowi „swój parasol za dwa złote i kamizelkę po mężu za czterdzieści groszy” (początek noweli, koniec listopada).

Handlarz chciał „rubelka”, narrator dał pół rubla: „Niech będzie już pół rubla!” (początek noweli).

Ostatnie zdanie to pytanie pełne nadziei: może małżonkowie jeszcze się spotkają (zakończenie).