„Gloria victis”: test z lektury (15 pytań z wyjaśnieniami)

Wiatr przylatuje „do krainy, w wody, trawy i drzewa bogatej, która nazywa się Polesie litewskie” (początek).

„Taka wielka, taka wielka, taka wielka mogiła!” — dziwi się wiatr, a brzoza wzdycha: „A krzyżyk tak mały!” (początek).

Wiatr prosi: „Mówcie, drzewa kochane, opowiadajcie”, i kolejno mówią dąb, świerk, brzoza oraz dzwonki liliowe.

„Wodzem ich był człowiek świętego imienia, które brzmiało: Romuald Traugutt” (opowiada dąb).

„Tak grzmieć musiał w wąwozie termopilskim głos Leonidasa” (opowiada dąb).

„Był młodym uczonym, takim, co się u ludzi nazywa naturalistą” i przybył, „aby swą myśl i wiedzę rozdawać maluczkim” (opowiada dąb).

Choć płacze, mówi do brata: „Idź, Marysiu, idź! Trzeba!” (opowiada dąb).

„Przyjacielem mu będę, bratem, w potrzebie obrońcą” (opowiada dąb).

„Życie mi dziś uratował. (…) Dziw, że w tym dziecku mieszka taki lew!” (opowiada świerk).

Brzoza mówi, że był „rozkochany w geniuszu natury” i opowiadał towarzyszom o roślinie, owadzie i nenufarze (opowiada brzoza).

Na pytanie straży „Hasło?” jeździec odpowiada: „Z nadzieją czy przeciw nadziei!” (opowiada dąb).

Posłaniec podaje mu skrawek papieru ze słowami: „Od siostry!” (opowiada dąb).

Ranny w ramię, trafia do namiotu dla rannych, na który napada oddział „lasem pik długich nad głowami najeżony” (opowiada dąb).

Rzuca mu zakrwawioną chustę i woła: „Jagmin! Siostrze!” (opowiada dąb).

„Po latach, po wielu, o smętnej jesieni przyszła tu ciemna, drobna” i ten krzyżyk „wśród łodyg naszych utkwiła” (opowiadają dzwonki).