Rekin biały ma wiele rzędów zębów: gdy jeden ząb się złamie albo wypadnie, na jego miejsce przesuwa się nowy z rzędu za nim. Dzięki temu rekin przez całe życie wciąż ma komplet ostrych zębów, a w ciągu życia zużywa ich tysiące.

Rekin biały wyczuwa słabe pola elektryczne, którymi zdradza się każde żywe zwierzę. Ma do tego specjalne narządy w skórze pyska, dzięki którym namierza zdobycz nawet ukrytą albo w mętnej wodzie. Potrafi też utrzymywać ciało cieplejsze niż otaczająca woda, co pomaga mu szybko i sprawnie polować.

Rekin biały to potężny, torpedowaty drapieżnik o masywnym, wrzecionowatym ciele zbudowanym do szybkiego pływania. Jego ubarwienie to klasyczny przykład tak zwanego kontrcieniowania: grzbiet jest szary, ołowiany lub brązowawy, a brzuch niemal biały. Ta ostra granica barw sprawia, że z góry rekin zlewa się z ciemną głębią, a z dołu z rozświetloną taflą.

Głowa jest stożkowata, zakończona spiczastym pyskiem, pod którym kryje się szeroka paszcza z rzędami trójkątnych, ząbkowanych po bokach zębów. Rekin ma wysoką, trójkątną pierwszą płetwę grzbietową i sierpowaty, niemal symetryczny ogon dający ogromną siłę pływania. Na trzonie ogonowym widnieją boczne kile usztywniające ruch.

Rekina białego bywa się mylony z innymi dużymi rekinami, jak żarłacz tępogłowy czy ostronosy. Zdradza go jednak spiczasty, stożkowaty pysk, kontrastowa granica między szarym grzbietem a białym brzuchem oraz kile na trzonie ogonowym, które nadają mu niemal symetryczny, sierpowaty ogon.

Od żaglicy czy innych szybkich ryb kostnych odróżnia rekina białego chrzęstny szkielet i skrzela otwierające się osobnymi szczelinami po bokach głowy. Trójkątne, ząbkowane zęby są przy tym niepowtarzalne — inne rekiny często mają zęby węższe, gładsze lub bardziej igłowate, dostosowane do chwytania śliskich ryb.

Rekin biały jest przedmiotem intensywnych badań naukowych, bo wiele o jego życiu wciąż pozostaje tajemnicą — trudno go obserwować i niemal niemożliwe długo utrzymać w niewoli. Naukowcy znakują poszczególne osobniki nadajnikami, żeby śledzić ich dalekie wędrówki przez oceany.

Wokół rekina białego narosło mnóstwo strachu, w dużej mierze podsyconego przez filmy. W rzeczywistości ataki na ludzi są bardzo rzadkie, a rekin nie traktuje człowieka jako naturalnej zdobyczy. To zwierzę wolno rosnące i wrażliwe na przełowienie, dlatego coraz częściej obejmowane jest ochroną.