Mrówka rudnica to leśny owad, który buduje wielkie kopce z igliwia i gałązek — mrowiska sięgające czasem ponad metr wysokości. W jednym gnieździe żyją setki tysięcy mrówek z królową na czele.

Rudnice są bardzo pożyteczne — zjadają mnóstwo owadów szkodzących drzewom, dlatego nazywa się je czasem strażniczkami lasu. W obronie potrafią prysnąć na wroga kwaśną substancją, dlatego ich mrowisk lepiej nie ruszać.

Robotnice mrówki rudnicy mają rdzawoczerwoną głowę i przedplecze, wyraźnie kontrastujące z ciemniejszym, brązowo-czarnym odwłokiem, co ułatwia odróżnienie ich od wielu innych, jednolicie ciemnych gatunków mrówek leśnych. Taka kolorystyka jest jedną z najłatwiejszych cech rozpoznawczych tego gatunku w lesie.

Mocne, przystosowane do gryzienia żuwaczki rudnicy służą jej zarówno do transportu materiału budulcowego mrowiska, jak i do chwytania oraz obezwładniania much, gąsienic i innych drobnych owadów leśnych. Robotnice noszą materiał budulcowy nieraz z odległości wielu metrów od gniazda.

W przeciwieństwie do wielu innych mrówek, rudnice potrafią tworzyć rozległe superkolonie złożone z wielu połączonych ze sobą mrowisk i wielu królowych, co jest rzadkością wśród owadów społecznych tego typu. Takie superkolonie mogą liczyć nawet setki tysięcy robotnic żyjących we wspólnym systemie gniazd.

Zwykła mrówka, jaką najczęściej spotyka się w ogrodach i na chodnikach, buduje znacznie mniejsze, ukryte pod ziemią gniazda, zupełnie inaczej niż rudnica wznosząca swoje wielkie, widoczne z daleka kopce z igliwia. Kopiec rudnicy chroni wnętrze mrowiska przed chłodem i deszczem znacznie skuteczniej.

W Polsce mrówka rudnica podlega ochronie gatunkowej, a niszczenie jej mrowisk jest prawnie zabronione ze względu na ogromne znaczenie tego owada dla naturalnej ochrony lasu przed szkodnikami. Osoby niszczące mrowiska rudnicy mogą podlegać odpowiedzialności prawnej za łamanie przepisów ochrony przyrody.

Rudnice utrzymują ze sobą symbiozę z mszycami, opiekując się nimi i broniąc przed drapieżnikami w zamian za słodką spadź, którą owady te wydzielają jako swój naturalny produkt uboczny. Taka współpraca bywa nazywana hodowlą mszyc przez mrówki, podobną do prawdziwego pasterstwa.

Leśnicy czasem celowo przenoszą fragmenty mrowisk rudnicy do nowych, zagrożonych szkodnikami terenów leśnych, licząc na to, że mrówki pomogą naturalnie ograniczyć liczebność szkodliwych owadów bez użycia chemii. Taka metoda bywa dziś elementem ekologicznego zarządzania lasami gospodarczymi.